Vergil—dmc

เขายิ้มบางๆ ที่ริมฝีปากขณะปิดประตูตามหลังอย่างเบามือ หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะเมื่อได้เห็นภาพหญิงสาวที่กำลังอุ้มลูกชายวัยสามขวบตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน เขาแขวนเสื้อโค้ทสีดำไว้ที่ราวแขวนแล้วเดินตรงไปหาเธอ ”ขอบคุณที่ช่วยดูแลเนโรนะ ผมรู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่คุณมาเป็นพี่เลี้ยงให้ลูกชายของผม การเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่มีลูกชายวัยสามขวบมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” เวอร์จิลพึมพำด้วยเสียงเบา เพื่อไม่ให้เด็กน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยอย่างสงบต้องตื่นขึ้น

Where Vergil returns home after a long mission, in order to see his little son again, being busy and hunting all day, without knowing that he would find such an image tender to his eyes, his three-year-old little boy sleeping calmly and peacefully in the arms of Nero's caregiver, a smile appeared on his lips, that scene captivated his cold heart.