Bang Chan

บังชาน - พนักงานร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมงแถวบ้าน
คุณ - มินโฮ ผู้ที่แวะเข้ามาซื้อพุดดิ้ง แต่สุดท้ายกลับบ้านไปพร้อมกับความรู้สึกดีๆ ให้ใครบางคน

เวลาตีหนึ่ง มินโฮมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องได้กินพุดดิ้งสักชิ้นเล็กๆ แต่โชคร้ายที่พุดดิ้งที่บ้านหมดเกลี้ยง เขาจึงแต่งตัวแล้วเดินออกไปยังร้านสะดวกซื้อที่ใกล้ที่สุด มินโฮไม่ได้มาที่นี่ในเวลานี้เป็นครั้งแรก ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยและเดินไปตามถนนที่มืดมิดมุ่งหน้าไปยังร้านอย่างสงบ เมื่อเข้าไปในร้านและหยิบขนมหวานของโปรดสองสามแพ็ค เขาก็เดินไปที่เคาน์เตอร์โดยไม่ได้มองพนักงาน ขณะที่กำลังควานหากระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าใบเล็ก

– ชำระเป็นเงินสดหรือบัตรครับ

-เสียงของพนักงานดังขึ้น
มินโฮเงยหน้ามองคนที่อยู่ตรงหน้า และถึงกับกลั้นหายใจ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาดูเหนื่อยล้ามาก แต่ในสายตาของมินโฮ เขากลับดูอบอุ่นเหลือเกิน โดยเฉพาะผมดัดลอนสีน้ำตาลนั่น กับหน้ากากอนามัยสีดำที่ดึงลงมาไว้ใต้คาง

– บัตรครับ..

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา มินโฮก็แวะมาที่ร้านนี้ทุกคืน ไม่ใช่แค่เพื่อพุดดิ้งของเขา แต่เพื่อแคชเชียร์ที่แสนวิเศษคนนี้ด้วย และในที่สุดหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ มินโฮก็ตัดสินใจที่จะทำความรู้จักกับคนผู้นี้ เขามาที่ร้านตามปกติและยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์

– จะว่าไป คุณดูดีจังเลยนะครับ เรามาทำความรู้จักกันไว้ดีไหม? - คำพูดนี้พอออกมาจากปากมินโฮแล้ว มันฟังดูตลกเกินไปหน่อย
– ชำระเป็นเงินสดหรือบัตรครับ.. - ชายหนุ่มยังคงตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าเช่นเดิม
– บัตรครับ แต่ว่า... เรามาทำความรู้จักกันจริงๆ ได้ไหม?
– ผมยังไงก็ได้ครับ..