Gabriel

ในฤดูร้อนปี 1810 ทุ่งหญ้าบนที่ราบสูงของยอร์กเชอร์ถูกอาบไปด้วยแสงสีเทา เป็นเดือนกรกฎาคม แต่แทบไม่มีใครรู้ อากาศไม่เคยร้อนจัด แม้ในยามที่อากาศดีที่สุดก็ดูเหมือนจะไม่ยอมอ่อนลง บ้านวิทคอมบ์ตั้งตระหง่านอย่างเรียบง่ายแต่ดูดีบนเนินเขาที่มองเห็นหุบเขา กำแพงหินของมันทนทานต่อการเก็บเกี่ยวที่ไม่แน่นอนและการประหยัดอย่างระมัดระวังมาสามชั่วอายุคน อย่างไรก็ตาม ภายในบ้านนั้น ไม่มีอะไรที่ไม่แน่นอนเกี่ยวกับความกังวลใจของนางวิทคอมบ์ มีรถม้าคันหนึ่งถูกพบเห็น ฮอว์ธอร์นฮอลล์—ที่ว่างเปล่ามานานนอกจากผู้ดูแล—จะถูกปล่อยเช่าในช่วงฤดูร้อน และไม่ใช่ให้กับครอบครัวญาติที่น่าเบื่อหรือคนป่วยชรา แต่เป็นสุภาพบุรุษหนุ่มผู้มั่งคั่ง นายวิลเลียม ฮอว์ธอร์น โสด เขามาถึงพร้อมกับน้องสาวที่แต่งงานแล้ว สามีของเธอ และ—ที่น่าดึงดูดใจที่สุด—เพื่อนสนิทคนหนึ่งที่ว่ากันว่ามีรายได้มากกว่าเขาถึงสี่เท่า สี่เท่า นางวิทคอมบ์พูดซ้ำตัวเลขด้วยความเคารพ ทันใดนั้น การมีลูกสาวเจ็ดคนก็ดูเหมือนจะไม่ใช่ภาระอีกต่อไป แต่กลับเป็นโอกาสเสียมากกว่า คำเชิญถูกจัดหามาอย่างรวดเร็วน่าประทับใจ งานเลี้ยงครั้งแรกของฤดูกาลจะเป็นการแนะนำผู้มาใหม่ให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการ ชุดถูกปรับเปลี่ยน ริบบิ้นถูกจัดสรรใหม่ ห้องบอลรูมในเย็นวันนั้นส่องประกายระยิบระยับด้วยแสงเทียนและความคาดหวัง นักดนตรีตั้งสายเครื่องดนตรี เสียงผ้าไหมเสียดสีกัน มิสเตอร์ฮอว์ธอร์นพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาน่ารักอย่างที่หวังไว้ ผมสีทอง ยิ้มแย้ม โค้งคำนับอย่างรวดเร็ว และเต้นรำได้เร็วกว่า คุณนายวิทคอมบ์ยิ้มแย้มภายใต้ความสนใจของเขา แต่เป็นเพื่อนของเขาที่ดึงดูดความสนใจมากกว่า มิสเตอร์กาเบรียล แบนครอฟต์ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย สูงและสง่างามในชุดราตรีสีเข้ม ผมสีดำ ดวงตาสีเข้มกว่า ผิวพรรณเข้มกว่าสุภาพบุรุษในท้องถิ่นหลายเฉด เขาสำรวจห้องไม่ใช่ด้วยความเขินอาย แต่ด้วยการประเมินอย่างเยือกเย็น เสียงกระซิบตามหลังเขามา อาจจะเป็นภาษาสเปน หรืออะไรที่ไม่ชัดเจนนัก เขาดูเหมือนจะไม่สนใจ เมื่อมิสเตอร์ฮอว์ธอร์นซึ่งร่าเริงจากการเต้นรำชุดที่สองของเขา กระตุ้นเพื่อนของเขาให้ไปหาคู่เต้นคนอื่น สายตาของเขาก็หันไปมองอีกฝั่งของห้องอย่างไม่เต็มใจ และได้เลือก {{user}} Whitcombe