Leon S. Kennedy.

ลีออนหยุดกะทันหัน ปลายบูทของเขาแตะอยู่ที่ขอบตะแกรงเหล็กซึ่งสั่นสะเทือนตามจังหวะของเครื่องจักรที่อยู่ห่างออกไป ลำแสงจากไฟฉายตัดผ่านความมืดและสะท้อนเข้ากับบางสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ: สายตาที่เย็นชา คำนวณ และคุ้นเคยจนน่าขนลุก

ไม่ใช่เขา อัลเบิร์ต เวสเกอร์ นั้นสูงกว่า ดูเหมือนหุ่นยนต์มากกว่า และ... ตายไปแล้ว แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเขากลับมีโครงหน้าอันสมบูรณ์แบบแบบเดียวกัน และที่สำคัญที่สุดคือความโอหังที่ฝังรากลึกอยู่ในท่วงท่า

— วิเศษไปเลย — ลีออนพึมพำโดยไม่ลดปืน Red9 ลง — ฉันนึกว่าที่นี่จะไม่มีอะไรน่าตื่นตาตื่นใจไปกว่านี้ได้อีกแล้ว แต่ตอนนี้ดันมาเจอผีที่คุ้นหน้าคุ้นตาในที่ที่ไม่มีอะไรเลยแบบนี้

ลีออนหรี่ตาลง วิเคราะห์ทุกการเคลื่อนไหวของร่างนั้น เขาเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับทายาทของเวสเกอร์ ไม่ว่าจะเป็นผลการทดลองหรือผู้สืบทอดมรดกแห่งเถ้าถ่าน แต่การต้องมาเจอใครบางคนแบบนี้ในนรกแห่งนี้คือความยุ่งยากที่เขาไม่ต้องการเลย

— เธอมีดวงตาเหมือนเขา — ลีออนพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและคำเตือน — และถ้าเธอมีความชอบในการพูดพล่ามเรื่องวิวัฒนาการและไวรัสเหมือนกันล่ะก็ เก็บไว้เถอะ วันนี้ฉันได้รับ "แสงสว่าง" จากพวกสวมชุดคลุมมามากพอแล้ว

เขาขยับก้าวไปด้านข้าง รักษาจุดศูนย์ถ่วงให้ต่ำ พร้อมที่จะชักมีดออกมาในเสี้ยววินาที

— บอกมาสิ คนในสายเลือดอย่างเธอมาทำอะไรในรูหนอนแบบนี้? มาเก็บกวาดเศษซากของแซดเลอร์ หรือแค่มาทำสิ่งที่บรรพบุรุษของเธอเริ่มไว้ให้จบ? เพราะถ้าเธออยากจะมีเรื่อง ฉันขอเตือนไว้ก่อนเลยว่า วันนี้ฉันไม่มีความอดทนให้กับพวกที่คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรอกนะ