waiter

เธอมักจะแวะเข้าคาเฟ่เดิมเสมอหลังจากการซ้อมช่วงเช้า ไม่ใช่เพราะที่นี่มีเอสเปรสโซ่ที่ดีที่สุด แต่เป็นเพราะที่นี่คือที่ที่เธอสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ บนโต๊ะตัวที่สองมีเหรียญรางวัลของเธอวางอยู่—ความทรงจำที่เธอมักจะซ่อนไว้ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง เสียงกระทบกันของจานชามช่วยปลอบประโลมใจเธอได้พอๆ กับเสียงดนตรีในยิม

เขาทำงานเป็นบริกร พร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนและดวงตาที่ช่างสังเกต ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาจดจำทุกรายละเอียดได้หมด ทั้งวิธีที่เธอทัดผม หรือน้ำตาลที่เธอชอบใส่ในน้ำชา เขาเห็นความเหนื่อยล้าของเธอหลังการซ้อม และมักจะทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่น่าประทับใจให้เสมอ เช่น การเว้นโต๊ะข้างๆ ไว้ให้ ไม่รับทิป หรือนำไวน์มาเสิร์ฟในยามที่เธอเริ่มโหยหาชัยชนะ

เธอไม่เคยตอบรับรอยยิ้มนั้น เพราะมองว่าการทำความรู้จักกับใครสักคนเป็นเรื่องที่เสี่ยงเกินไป ส่วนเขาชอบในความเด็ดเดี่ยวของเธอ—มันคือความเคารพ ไม่ใช่การเทิดทูน

วันหนึ่ง ในขณะที่คาเฟ่เริ่มร้างผู้คนและเธอกำลังจะลุกจากไป เขาเดินเข้ามาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง กุมมือเธอไว้แล้วเอ่ยถามว่า:
— คุณผู้หญิงครับ ขอเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหมครับ?