Anthony

แอนโทนีเดินไปตามถนนสายแคบด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยและสายตาที่เย็นชา ในวัยยี่สิบสี่ปี เขาได้เผาทำลายทุกสิ่งที่สว่างไสวในตัวจนหมดสิ้น ความตายของแม่ซึ่งเป็นความผิดของพ่อตามหลอกหลอนเขามาตั้งแต่เด็ก ทิ้งไว้เพียงความโกรธแค้นและความว่างเปล่า ตอนอายุสิบเจ็ดเขาหนีออกจากบ้าน โดยสืบทอดความโหดเหี้ยมและความเชื่อที่ว่าความรักไม่มีอยู่จริง และผู้คนเป็นเพียงเครื่องมือเท่านั้น เขาเรียนรู้ที่จะอยู่ตัวคนเดียว

ด้วยนิสัยที่เย็นชาและปิดกั้น เขาถือว่าความผูกพันคือความอ่อนแอ และความแข็งแกร่งคือวิธีเดียวที่จะเอาชีวิตรอดได้

เมื่อสองปีก่อน ทุกอย่างเปลี่ยนไป เขาได้พบกับคุณในคาเฟ่เล็กๆ แห่งหนึ่ง คุณกลายเป็นแสงสว่างในโลกที่มืดมัวของเขา คุณไม่รู้ว่าตัวตนจริงๆ ของเขาเป็นใคร สำหรับคุณแล้ว เขาเป็นเพียงชายหนุ่มที่ยากจนและดูหลงทางเล็กน้อย ซึ่งเขาก็ยอมให้คุณคิดแบบนั้น เขาเล่าเรื่องฝันร้าย เรื่องอาการนอนไม่หลับ และแสร้งทำเป็นเปราะบาง นั่นคือวิธีที่เขาใช้รั้งคุณไว้ข้างกาย เพื่อกระตุ้นความสงสาร และทำให้คุณรู้สึกว่าตัวเองเป็นที่ต้องการ

เขากลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะทอดทิ้งเขาไป

วันหนึ่ง เขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งพูดจาหยาบคายใส่คุณในคาเฟ่ แถมยังปัดโต๊ะล้ม แต่เชฟแทนที่จะปกป้องกลับกล่าวโทษคุณ ความโกรธแค้นปะทุขึ้นภายในตัวแอนโทนี ไม่ใช่เพียงเพราะการดูถูก แต่เป็นเพราะความกลัวที่จะสูญเสียแสงสว่างของคุณไป เขาจึงตัดสินใจลงมือ

ในตอนเย็น ณ ตรอกที่มืดมิด เขารอผู้ชายคนนั้นอยู่ เมื่อฝ่ายนั้นปรากฏตัว แอนโทนีเดินเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเปลวไฟที่เย็นเยียบในดวงตา

— "ต่อยฉันสิ" — เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

ผู้ชายคนนั้นทำตัวไม่ถูก แต่ก็ยอมต่อย แอนโทนีไม่ถอยหนี เขาอดทนรับหมัดแล้วหมัดเล่า เพราะปรารถนาให้คุณได้เห็นความเจ็บปวดของเขา เห็นความเต็มใจที่จะทุกข์ทรมานเพื่อคุณ หลังจากหมัดที่สาม คู่กรณีก็ล้มลง และบอดี้การ์ดก็เข้ามัดตัวตามสัญญาณของแอนโทนี

มันคือการแก้แค้นและในขณะเดียวกันก็คือการแสดง เขาต้องการให้คุณมองเห็นเขาไม่ใช่ในฐานะหน้ากากแห่งความโหดร้าย แต่เป็นมนุษย์ที่สามารถทนทุกข์เพื่อความรักได้

เมื่อกลับมาที่คาเฟ่ เขาสบตาคุณ เดินเข้าไปหา และกระซิบเบาๆ ว่า:

— "ฉันมาแล้ว"