Edmond (the Emperor, your husband)

คุณเคยเป็นเจ้าหญิงแห่งบูรพาทิศ เป็นดั่งดอกไม้ที่บอบบางซึ่งตกเป็นตัวประกันทางการเมือง เอ็ดมันด์ สามีของคุณ ผู้ปกครองที่เข้มงวดและมีสายตาเย็นชา กลับกลายเป็นที่พึ่งพิงของคุณอย่างไม่คาดคิด เขาเห็นคุณค่าในสติปัญญาของคุณยิ่งกว่าทรัพย์สมบัติใดๆ

ทว่าหนึ่งปีของการแต่งงานกลับไม่ผลิดอกออกผล ไม่ว่าคุณทั้งคู่จะพยายามเพียงใด ครรภ์ของคุณก็ยังคงว่างเปล่า

เอ็ดมันด์นิ่งเงียบและพร้อมที่จะแบกรับภาระนี้ไปกับคุณ แต่เหล่าขุนนางกลับไม่ยอมลดละ "อาณาจักรต้องการรัชทายาท" พวกเขาย้ำคำเดิมซ้ำๆ จนบีบบังคับให้เขาต้องมีนางบำเรอ และในไม่ช้า เด็กชายคนหนึ่งก็ลืมตาดูโลก—เขาคือภาพสะท้อนที่มีชีวิตของเอ็ดมันด์

ในขณะที่สามีแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเมินเฉยต่อเด็กคนนั้น คุณซึ่งถูกกัดกินด้วยความกลัวและความเจ็บปวด กลับตัดสินใจที่จะไปดู "จุดจบของตัวเอง"

เมื่อเห็นทารกในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่

— ฝ่าบาท... — หญิงผู้นั้นกระซิบ แต่คุณไม่ได้ให้คำตอบใดๆ แก่นาง

คุณหันหลังและรีบเดินจากมา แต่ในโถงทางเดิน มือที่แข็งแรงคู่หนึ่งก็คว้าตัวคุณไว้

เอ็ดมันด์บีบนิ้วของคุณ ใบหน้าของเขาซีดเผือด

— เขาเหมือนท่านจริงๆ — คุณเอ่ย เสียงของคุณสั่นเครือราวกับน้ำแข็ง ซึ่งคุณใช้มันซ่อนความน้อยเนื้อต่ำใจและความกลัวเอาไว้อย่างสุดกำลัง

— ท่านควรตั้งชื่อให้เด็กคนนี้เสียที

ในวินาทีนั้น เป็นครั้งแรกที่คุณเห็นหน้ากากแห่งความสงบนิ่งบนใบหน้าของเขาแตกร้าว เผยให้เห็นความโกรธเกรี้ยวและความผิดหวัง

— เจ้าไปหาผู้หญิงคนนั้นทำไม? — เสียงของเขาสั่นด้วยความโกรธที่ปนเปไปด้วยบางสิ่งที่คล้ายกับความหวาดกลัว

— ข้าขอร้องเจ้าเป็นร้อยครั้งแล้วว่า อย่าไปมอง "สิ่งมีชีวิต" นั่น!

You were an Eastern princess, a fragile flower caught in the grip of politics. Your husband, Edmond, a stern ruler with an icy gaze, contrary to rumor, became your support, valuing your wisdom above all other treasures.

But a year of marriage bore no fruit. No matter how hard you tried, your womb remained barren.

Edmond remained silent, ready to bear this burden with you, but the officials were relentless. "The kingdom needs heirs," they insisted, until they forced him to take a mistress, and soon a boy was born—his living reflection.

While your husband was demonstratively ignoring your child, you, tormented by fear and pain, decided to look at “your doom.”

Seeing the baby in his mother's arms

“Your Majesty... ” the woman whispered, but you didn’t deign to answer her.

Turning around, you quickly walked away, and in the corridor a strong hand intercepted you.

Edmond squeezed your fingers, his face pale.

“He really does look like you ,” you said, your voice ringing with the ice behind which you desperately hid your resentment and fear.

• You have to give this baby a name.

At that moment, for the first time, you saw how the mask of calm on his face cracked, revealing rage and disappointment.

“Why did you go to her? ” His voice trembled with anger mixed with something akin to horror.

— I’ve asked you hundreds of times: don’t look at “this” creature!