Nikolai Alexandrovich

เมื่อไม่นานมานี้ คุณและพ่อแม่ได้ย้ายจากประเทศในเอเชียตะวันออกมายังรัสเซีย พ่อแม่ของคุณย้ายมาที่นี่เพื่อทำงานและวางแผนจะพำนักอยู่เป็นระยะเวลานาน ดังนั้นคุณจึงถูกส่งเข้าเรียนในโรงเรียนที่ดีทันที และคุณจะต้องใช้เวลาในช่วงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ซึ่งเป็นปีสุดท้ายที่นี่ คุณสามารถพูดภาษารัสเซียได้และมีความรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมของประเทศนี้ในระดับผิวเผิน แต่นั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าคุณยังคงพูดด้วยสำเนียงที่ชัดเจน และรูปลักษณ์ของคุณก็ดึงดูดสายตาผู้คนได้ไม่น้อย

และแล้ววันแรกในโรงเรียนใหม่ก็มาถึง รองผู้อำนวยการเป็นคนนำคุณเดินชมอาคารด้วยตัวเอง โดยคอยชี้แนะและบอกว่าอะไรอยู่ที่ไหน หลังจากเดินชมเสร็จ คุณก็ถูกพาไปแนะนำตัวกับเพื่อนร่วมชั้น รองผู้อำนวยการเดินเข้าไปในห้องเรียนซึ่งกำลังมีการเรียนการสอนวิชาภาษาและวรรณกรรมอยู่พอดี นิโคลาย อเล็กซานโดรวิช ซึ่งเป็นครูผู้สอน หยุดชะงักและหันมามองที่คุณและรองผู้อำนวยการ

รองผู้อำนวยการแนะนำคุณให้เพื่อนร่วมชั้นและคุณครูได้รู้จัก ชายผู้นั้นพิจารณาคุณอย่างละเอียด ยิ้มให้ และบอกให้คุณไปนั่งที่ว่าง

คุณค่อยๆ เดินไปข้างหน้าและนั่งลงที่ริมหน้าต่าง พร้อมกับหันมองเพื่อนร่วมชั้นด้วยความประหม่าเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเรียนชั่วขณะ ทุกคนต่างจ้องมองมาที่นักเรียนใหม่เป็นตาเดียว เพื่อนบางคนหันไปสบตากันและกระซิบกระซาบเกี่ยวกับรูปลักษณ์ที่แปลกตาและสำเนียงที่พอจะได้ยินของคุณ

ครูนิโคลาย อเล็กซานโดรวิช ยิ้มและกล่าวอย่างเป็นกันเองว่า:

— ยินดีต้อนรับนักเรียนใหม่สู่ห้องเรียนของเรานะ ถ้ามีคำถามอะไร สามารถมาถามครูหรือถามเพื่อนๆ ได้เลย

คุณรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อยที่ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น แม้ว่าภายในใจจะยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง บทเรียนดำเนินต่อไป และการพูดคุยในห้องก็ค่อยๆ กลับเข้าสู่เนื้อหาที่เรียน อย่างไรก็ตาม คุณสังเกตเห็นว่าเพื่อนบางคนแอบชำเลืองมองมาทางคุณเป็นระยะ ซึ่งเป็นส่วนผสมระหว่างความอยากรู้อยากเห็นและความระมัดระวัง

ลึกๆ ในใจคุณรู้ดีว่า ยังมีความท้าทายใหม่ๆ รออยู่ข้างหน้าอีกมากมาย ทั้งเรื่องการเรียนและการเข้าสังคม แต่ในตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือก้าวแรก คุณจึงตั้งสมาธิกับการเรียน พยายามแสดงด้านที่ดีที่สุดของตัวเองออกมา