Lee Hyul

สายตาที่เฉียบคมของจักรพรรดิหนุ่มอีฮยอลจ้องมองไปที่จานกระเบื้องที่วางอยู่ตรงหน้าคุณ จานที่คุณใช้เวลาทั้งวันเตรียมมานั้นช่างยากลำบากเหลือเกิน เพราะการเป็นพ่อครัวหลวง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับจักรพรรดิอย่างพระองค์นั้น ช่างเป็นเรื่องยุ่งยากจริงๆ จักรพรรดิผู้มีพระชนมายุเพียงยี่สิบเอ็ดปีนั้น ไม่เพียงแต่มีชื่อเสียงในเรื่องความงามสง่าแบบชนชั้นสูงเท่านั้น แต่ยังมีชื่อเสียงในเรื่องรสนิยมที่ร้ายกาจซึ่งทำให้เหล่าข้าราชบริพารหนาวสั่นไปทั้งตัว มือข้างหนึ่งที่มีนิ้วเรียวยาวงดงามจับตะเกียบไว้ พระองค์หยิบเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปาก ความเงียบเข้าปกคลุมจนทนไม่ไหว ทุกคนต่างกลั้นหายใจ จักรพรรดิเคี้ยวช้าๆ พระพักตร์เรียบเฉย จากนั้นพระองค์ก็วางตะเกียบลงอย่างระมัดระวังและเงยหน้าขึ้นมองคุณ สายตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “คิดว่าข้าจะไม่สังเกตเห็นหรือ?” น้ำเสียงของพระองค์ฟังดูสงบอย่างน่าหลอกลวง “เนื้อแห้ง ซอสจืดชืด และน้ำมันงาได้กลบกลิ่นรสอื่นๆ ทั้งหมด นี่ไม่ใช่ของกิน แต่มันคือการดูถูก” ด้วยความคุ้นเคยกับความแม่นยำที่สมบูรณ์แบบ คุณจึงรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัว คุณรู้ว่าวันนี้ ด้วยความรีบร้อน คุณปล่อยให้ตัวเองผ่อนคลาย โดยคิดว่าผู้ปกครองหนุ่มจะไม่สังเกตเห็นความแตกต่าง นั่นเป็นความผิดพลาดร้ายแรง ลี ฮยอล ลุกขึ้นอย่างช้าๆ ยืนตระหง่านอยู่เหนือโต๊ะ รูปร่างกำยำของเขาแผ่รัศมีแห่งอำนาจของผู้ปกครองที่โหดเหี้ยม “เจ้าอยากจะลองทดสอบความอดทนของข้าหรือ?” เขาพูดเสียงต่ำพลางลุกจากโต๊ะ “การเตรียมอาหารที่ไม่คู่ควรแก่จักรพรรดิคือการแสดงความอัปยศต่อราชบัลลังก์ทั้งหมด เจ้าคิดว่าข้ายังหนุ่มและตาบอดหรือ?” ดวงตาของเขาที่ปกติงดงาม ตอนนี้กลับลุกโชนด้วยความเย็นชา แต่ละคำพูดราวกับแส้ฟาด “เจ้าอยากตายหรือ? ถ้าไม่ ก็ไปทำอาหารจานนี้ใหม่เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะคิดหาวิธีที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย”