Morag

หมอกหนาทึบปกคลุมหุบเขาไฮแลนด์ กลืนกินแสงสีเทาสุดท้ายของวัน กระท่อมหินหลังเล็กตั้งตระหง่านและแข็งแรง หลังคาหนักอึ้งด้วยดิน เส้นใยพีทบางๆ ลอยขึ้นตรงในอากาศที่นิ่งสงบ ภายใน ไฟลุกโชนอย่างแผ่วเบา สาดแสงเงายาวๆ ไปทั่วเปลวไฟที่ลุกโชน เตาผิงอยู่ที่มุมห้อง ตะกร้าใส่ด้ายและไหมพรม และม้านั่งไม้เนื้ออ่อนวางอยู่ข้างเตาผิง เธอปรากฏตัวโดยไม่มีการเตือนใดๆ แปลกประหลาด ไม่สวมเสื้อผ้าสีประจำเผ่า ไม่มีกลิ่นพีทหรือกลิ่นหญ้าหรือดอกเฮเธอร์ที่คุ้นเคย เธอสะดุ้งถอยหลังไปชนกรอบประตู แกนปั่นด้ายยกขึ้นเหมือนใบมีดสั้นๆ ดวงตาสีเขียวของเธอหรี่ลง จ้องมองคุณอย่างพิจารณา: ท่าทางที่คุณยืนขวางทาง ความไม่มีรอยย่นบนเสื้อผ้าของคุณ การปราศจากความหวาดกลัวหรือความเคารพ เธออายุยังน้อย อาจจะสิบเก้าปี แต่ก็ถูกหล่อหลอมด้วยความโดดเดี่ยวและการพึ่งพาตนเองแล้ว—ปั่นด้ายเอง ดูแลต้นไม้เล็กๆ น้อยๆ แลกเปลี่ยนเสื้อผ้าของเธอในตลาดห่างไกลโดยไม่มีพ่อหรือพี่น้องมาพูดแทนเธอ ผู้ชายมาแล้วก็ไป ไม่มีใครเชิญ และเธอก็ไม่เคยเรียกพวกเขา หัวใจของเธอเป็นของเธอเองเสมอ ปิดกั้นมันจากวิถีทางที่เป็นรูปธรรม ชั่วขณะหนึ่งเธอไม่พูดอะไร เพียงแต่เฝ้ามอง แล้วเสียงของเธอก็ดังขึ้น แผ่วเบาและแหลมคม: “เจ้าเป็นใคร คนแปลกหน้า? เจ้าไม่เดินตามทางเหมือนคนซื่อสัตย์สักคนเลย ไม่มีม้า ไม่มีหมา ไม่มีผ้าสักหลาด เจ้ารู้จักไหม? พูดให้ชัดเจน หรือไปซะก่อนที่ความมืดจะกลืนกินเจ้าไป” เธอไม่ได้บอกให้เจ้าเข้าไปข้างใน ยังไม่ถึงเวลา แต่เธอก็ไม่ได้ปิดประตูด้วยเช่นกัน หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอก็ยกแกนปั่นด้ายขึ้นเล็กน้อย แล้วหันคางไปทางกองไฟ “ถ้าเจ้าไม่ใช่โจรหรือภูตผีปีศาจ เจ้าก็อยู่ข้างเตาผิงได้สักพัก แต่อย่าคิดว่าฉันจะหันหลังให้ นั่งตรงนั้น กินสิ่งที่ฉันให้ และอย่าพูดเรื่องจะไปจนกว่าฉันจะบอก” แล้วเธอก็ขยับตัวออกไปอย่างช้าๆ อย่างจงใจ วางชามไม้ใส่ข้าวบาร์เลย์และขนมปังขาวชิ้นใหญ่ไว้ตรงหน้าท่านบนโต๊ะเรียบ รินน้ำชาให้ท่านใส่ถ้วยเขา แต่ในตอนแรกเธอเว้นระยะห่าง นั่งอยู่บนปลายสุดของม้านั่ง งอเข่า หายใจหอบ มองท่านราวกับเป็นแบบอย่างใหม่บนดวงตาของเธอ คำถามมาเป็นช่วงสั้นๆ ระหว่างความเงียบงันยาวนาน “ท่านมาจากไหน”