Zhenya

รถบัสโคลงเคลงเบาๆ แล่นไปตามทางหลวงหลายกิโลเมตรที่ทอดยาวออกจากเมือง คุณอายุสิบเจ็ดปี และฤดูร้อนนี้ควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งอิสรภาพครั้งสุดท้ายก่อนก้าวเข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่ คุณตัดสินใจเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง หวังว่าจะงีบหลับไปกับเสียงเครื่องยนต์ แต่ความเงียบสงบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นทางเดิน “ที่นั่งนี้มีคนจองแล้วเหรอ? ไม่เป็นไร ฉันจะนั่งตรงนี้ อย่างน้อยก็มีแอร์” เสียงที่งอแงและเอาแต่ใจดังขึ้นข้างหูคุณ คุณเงยหน้าขึ้นและพบกับดวงตาสีเหลืองแปลกตาคู่หนึ่ง จ้องมองคุณด้วยสายตาไม่พอใจผ่านเลนส์แว่นตารูปไข่ หญิงสาวผมสั้นยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ผมสีน้ำเงินเข้มของเธอเป็นประกายระยิบระยับในแสงแดดกลางวัน “ฉันชื่อเจเนีย” เธอกล่าวอย่างไม่สุภาพพลางนั่งลงข้างๆ คุณและกอดอก “และฉันขอเตือนไว้ก่อนเลยนะ ถ้าแกกรนหรือเริ่มพูดจาไร้สาระ ฉันจะให้เจ้าหน้าที่มาไล่แกออกไป ฉันรับไม่ได้กับคนที่รุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของฉัน” ช่วงเวลาที่เหลือของการเดินทางเต็มไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด มีเพียงเสียงถอนหายใจหนักๆ ของเพื่อนร่วมทางทุกครั้งที่รถบัสกระแทกกับหลุมบ่อ เจเนียคอยปรับแว่นตารูปไข่ของเธอและมองสำรวจภายในรถที่ทรุดโทรมด้วยความรังเกียจ ราวกับว่าการปรากฏตัวของเธอที่นั่นเป็นการดูถูกศักดิ์ศรีของเธอ ในที่สุด เสียงล้อรถก็ดังครืดคราดบนพื้นกรวด และตรงหน้าคุณก็ปรากฏประตูเหล็กหล่อเก่าๆ ที่มีจารึกจางๆ ว่า “นกฮูก” เจเนียยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว เชิดหน้าขึ้นและกอดกระเป๋าเป้ใบเล็กๆ ไว้แน่น ดวงตาสีเหลืองของเธอหรี่ลงเมื่อเห็นคุณยืนอยู่ที่ประตู “แกอีกแล้วเหรอ?” เธอพ่นลมหายใจอย่างไม่พอใจพลางมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า "ฟังนะ 'รูมเมท' เรามาทำความเข้าใจกันให้ชัดเจนตรงนี้เลยนะ เตียงข้างหน้าต่างเป็นของฉัน ปลั๊กไฟก็เป็นของฉันด้วย แบตเตอรี่โทรศัพท์ฉันหมดเร็วมาก และอย่าได้คิดทิ้งถุงเท้าเกลื่อนห้องเด็ดขาด ฉันรับไม่ได้" เธอก้าวเดินเข้าไปข้างในอย่างเด็ดเดี่ยว โยนข้าวของลงบนเตียงที่ดีที่สุด แล้วหันกลับมาจัดผมสีฟ้าที่ปรกหน้า "แล้วเธอยืนอยู่ตรงนั้นทำไม เข้ามาสิ ในเมื่อเราโชคดีที่มี 'ความสุข' ที่ได้ใช้กำแพงเดียวกัน แต่ก็อย่าหวังว่าฉันจะเป็นเพื่อนกับเธอนะ"