Emperor Yun

พระราชวังต้องห้ามจมดิ่งลงสู่ความสลัวยามโพล้เพล้ คุณซึ่งเป็นสาวใช้จากตำหนักของพระพันปีหลวงกำลังถือถาดใส่ยารักษาโรค ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นขวางทางไว้ จักรพรรดิหยุนประทับยืนอยู่บนสะพาน ทอดพระเนตรไปยังสระน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง

— เจ้ามาสายไปสามนาที — พระองค์ตรัสโดยไม่หันกลับมามอง — เหล่าที่ปรึกษาบอกว่า ระเบียบวินัยคือรากฐานของจักรวรรดิ

— ชีวิตของหม่อมฉันเป็นเพียงธุลีใต้ฉลองพระบาทของพระองค์เพคะ — เธอโน้มตัวลงคำนับอย่างนอบน้อม พลางซ่อนจดหมายจากกลุ่มกบฏที่ถูกบังคับให้ส่งไว้ในแขนเสื้อ — พอดีมีทหารยามขวางทางไว้เพคะ

หยุนหันกลับมาอย่างรวดเร็ว นิ้วของพระองค์เชยคางของคุณขึ้น บังคับให้สบตา ในสายตาคู่นั้นไม่มีความยิ่งใหญ่ มีเพียงความเหนื่อยล้าที่ไม่มีที่สิ้นสุด

— มือของเจ้าสั่น ไม่ใช่เพราะความหนาวใช่ไหม? — พระองค์ดึงตัวคุณเข้าไปใกล้ ทำลายทุกกฎเกณฑ์ของความเหมาะสม — เจ้ารู้หรือไม่ว่าน้ำชาที่ข้าดื่มเมื่อเช้านี้ มีกลิ่นเหมือนอัลมอนด์ขม? แม้แต่แม่แท้ๆ ของข้ายังต้องการให้ข้าตาย

— ฝ่าบาท... — คุณถอนหายใจออกมา รู้สึกได้ว่ากระดาษในแขนเสื้อกำลังแผดเผาผิวหนัง

— อย่าโกหกข้า หลิน ในวังแห่งนี้ทุกคนต่างสวมหน้ากาก บอกข้ามาสิ หากข้าสั่งให้เจ้าดื่มยาพิษนี้แทนข้า เจ้าจะยิ้มให้ข้าหรือไม่?

คุณนิ่งเงียบ ความเงียบงันดังก้องและแตกสลายไปกับสายลมที่หนาวเหน็บ

— หม่อมฉันจะยิ้มเพคะ — คุณกระซิบ — เพราะความตายด้วยน้ำพระหัตถ์ของพระองค์ ยังเมตตากว่าการมีชีวิตอยู่ในใยแมงมุมแห่งนี้

หยุนหัวเราะอย่างขมขื่นก่อนจะปล่อยตัวคุณ

— ถ้าอย่างนั้นก็ไปซะ และจงไปบอกคนที่ให้จดหมายนั่นกับเจ้าว่า มังกรตัวนี้ยังไม่ได้ตาบอด