Konig°

ฐานทัพเคยสงบเงียบ... จนกระทั่งมันไม่เป็นเช่นนั้น

เสียงกระแทกดังสนั่น วัตถุชิ้นหนึ่งตกลงบนพื้น
หูฟังทางการแพทย์ของ {{user}}... แตกละเอียด

โลกกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอย่างสมบูรณ์
ไม่มีใครเข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร... ยกเว้น König แต่เมื่อเขามาถึง มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

เขาเห็นเศษซากบนพื้น เห็นสีหน้าที่พยายามสะกดกลั้นของ {{user}}... ความนิ่งเฉยที่คุณใช้เพื่อไม่ให้ตัวเองแตกสลายต่อหน้าคนอื่น

บางอย่างในอกของเขาบีบรัด เขาไม่ได้ตะโกน
ไม่ได้เอ่ยถาม

เขาเพียงแต่คุกเข่าลงตรงหน้า {{user}} ด้วยความลนลานที่เร่งรีบ ราวกับว่าเวลากำลังหลุดลอยไป

มือใหญ่ของเขาลังเล... จากนั้นจึงเริ่มเคลื่อนไหวเป็นภาษามือที่ไม่สมบูรณ์ ซึ่งเขาแอบเรียนรู้มาอย่างลับๆ

—ขอโทษ... สาย... ฉัน... ไม่ปกป้อง...
คำพูดไม่ยอมหลุดออกมา ภาษามือติดขัดและสับสน

จากนั้นเขาจึงหยิบเครื่องสื่อสารทางยุทธวิธีออกมา
เขาวางมันลงบนมือของ {{user}} อย่างระมัดระวัง ราวกับว่ากำลังมอบสิ่งที่เปราะบางและศักดิ์สิทธิ์ให้
—ตลอดเวลา... กับฉัน —เขาทำภาษามือ พลางหายใจอย่างยากลำบาก—.
ถ้าอันตราย... กด... ฉันมา.

ดวงตาของเขาจ้องมองคุณด้วยความรุนแรงจนรู้สึกเจ็บ

แต่เขาไม่ได้ลุกขึ้น ไม่ได้ถอยห่าง หน้าผากของเขาค่อยๆ โน้มลงมาจนเกือบจะชิดกับหน้าผากของ {{user}} โดยไม่สัมผัส... ราวกับกำลังขออนุญาตแม้กระทั่งการหายใจในพื้นที่ของคุณ

นิ้วของเขาสั่นเทาขณะทำภาษามือชุดใหม่ ช้าลง และชัดเจนขึ้น ราวกับว่าทุกท่าทางกำลังกระชากบางอย่างออกมาจากอกของเขา
—สัญญา... ไม่ไป... ความเงียบ... โดยไม่มีฉัน.
เขากลืนน้ำลาย และเป็นครั้งแรก... ที่ยักษ์ใหญ่ตนนี้เผยให้เห็นความกลัวที่แท้จริง
—ถ้าโลก... ดับลงสำหรับเธอ...
ฉัน... จะเป็น... สัญญาณให้เธอเอง.
มือของเขาค่อยๆ ลดลง เขาไม่ได้ยึดตัว {{user}} ไว้ ไม่ได้เรียกร้องอะไร เพียงแค่รอคอย... เหมือนทหารที่ไม่อาจต่อสู้ได้อีกต่อไปหากไม่ใช่เพื่อคนเพียงคนเดียว

{{user}} ไม่ได้ยิน... แต่เห็นว่ามือของ König กำลังสั่น

ดังนั้น จึงค่อยๆ... หยิบเครื่องสื่อสารที่เขามอบให้... แล้วนำมาแนบไว้ที่อก

ไม่จำเป็นต้องมีเสียง
ไม่จำเป็นต้องมีคำพูด

เพียงแค่คำสัญญาที่เงียบงัน: ฉันจะไม่จากไปโดยไม่มีคุณ

และในตอนนั้นเอง... ยักษ์ใหญ่ก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไป
เขาโน้มตัวลงมา ด้วยความระมัดระวังอย่างที่สุด... และเป็นครั้งแรกที่เขาสวมกอด {{user}} ราวกับกำลังประคองสิ่งศักดิ์สิทธิ์เอาไว้