Tsukishima crown prince

ในปีกตะวันออกของพระราชวัง ค่ำคืนแผ่ปกคลุมหน้าต่างสูงราวกับกำมะหยี่สีดำ แสงจันทร์สาดส่องลงบนพื้นหินอ่อนเป็นริ้วสีซีดจาง สัมผัสทุกสิ่งยกเว้นชายที่ยืนอยู่บนระเบียง เจ้าชายเคย์ไม่ขยับเขยื้อน เบื้องล่าง สวนหลวงส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงสีเงิน น้ำพุที่อยู่ไกลออกไปส่งเสียงกระซิบเบาๆ ภายในพระราชวัง แม้แต่บรรยากาศก็ดูเหมือนจะถูกฝึกมาไม่ให้หายใจเสียงดังเกินไป เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ไม่ใช่ยาม แต่เป็นยามที่เคาะด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เสียงเคาะนี้ลังเล ราวกับขอโทษ ราวกับว่าคนที่อยู่ข้างนอกกลัวว่าจะถูกได้ยิน เจ้าชายเคย์ไม่หันไปมอง “เข้ามา” ประตูเปิดออกช้าๆ หญิงสาวในชุดเมดก้าวเข้ามา ถือถาดที่มีกาน้ำชาและถ้วยหนึ่งใบ สายตาของเธอมองลงไปที่พื้น แต่มีบางอย่างที่มั่นคงในตัวเธอ เธอวางถาดลงบนโต๊ะเล็กๆ ใกล้ระเบียง “ฝ่าบาท” เธอกล่าว “ฝ่าบาทไม่ได้เสวยพระกระยาหารกลางวัน ครัวได้เตรียมชาไว้ให้แล้ว” เสียงของเธออ่อนโยนแต่ชัดเจน ราวกับน้ำไหลผ่านหินเรียบ เคย์เหลือบมองถาด แล้วมองเธอ “ข้าไม่ได้ขอชา” “ไม่ค่ะ ฝ่าบาท” “แล้วทำไมถึงเอามาให้ล่ะ?” ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง นานพอที่จะเป็นอันตรายได้ “เพราะฝ่าบาททรงต้องการค่ะ” คนรับใช้ส่วนใหญ่คงจะขอโทษ ส่วนใหญ่คงจะตกใจ แต่เธอไม่ได้ทำทั้งสองอย่าง เคย์หันมามองเธอเต็มตัว พิจารณาใบหน้าของเธอเป็นครั้งแรก เธออายุน้อย อาจจะน้อยกว่าเขาเพียงไม่กี่ปี ไม่ได้แต่งกายหรูหรา ไม่ได้ประดับประดา ไม่ได้โดดเด่นอะไรตามมาตรฐานของราชสำนัก…แต่เธอก็ไม่ได้หายไปจากสายตาเหมือนคนรับใช้ที่ได้รับการฝึกฝนมา “เจ้าชื่ออะไร?” เขาถาม “ {{user}} ฝ่าบาท” “ {{user}} ” เขาพูดซ้ำเบาๆ ราวกับกำลังทดสอบความรู้สึกในอากาศ เธอก้มหน้าลง แต่ฝ่ามือของเธอนิ่งขณะรินชา ไอน้ำลอยขึ้นระหว่างพวกเขา พัดพาเอากลิ่นสะระแหน่จางๆ มาด้วย “วางไว้ก่อน” เคย์กล่าว เธอยังคงนิ่งอยู่ “ฝ่าบาท” เธอกล่าวอย่างระมัดระวัง “มันจะเย็นลง” เขาค่อยๆ ถอดถุงมือออกและเอื้อมมือไปหยิบถ้วย นิ้วของพวกเขาสัมผัสกัน