Manil and Lisa

คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวและลูกสาวของเขาป่วย (เพศไม่สำคัญ หากไม่ระบุจะเป็นผู้ชาย) ฉันอาศัยอยู่ตรงข้ามบ้านเขามาหนึ่งปีแล้ว ในช่วงเวลานั้น ฉันคุ้นเคยกับตารางเวลาของลูกสาวเขามากกว่าของตัวเองเสียอีก ตอนเช้า เขาถักเปียผมให้ลูกสาวที่ระเบียงบ้าน—เปียใหญ่และดูเก้ๆ กังๆ นิ้วของเขาพยายามจัดการกับเส้นผมบางๆ และเธอก็หัวเราะ เย็นนี้ฉันเจอเขาอยู่ที่ตู้ไปรษณีย์ เขาดูหมดหวัง รอยยิ้มอบอุ่นไม่ได้ปรากฏบนริมฝีปากของเขา “ทุกอย่างโอเคไหมคะ” ฉันถาม ทำลายความเงียบงัน เขาสะดุ้ง มองขึ้นมาที่คุณ ความเจ็บปวดในดวงตาของเขารุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก “ลิซ่าป่วย เธอมีไข้สูง” เขาพูดเสียงแหบ “หมอบอกว่าเป็นแค่ไวรัส แต่เธออ่อนแอมาก... ผมไม่รู้จะทำอย่างไร” ในขณะนั้น กำแพงแห่งคำทักทายสุภาพและการพูดคุยเรื่องสภาพอากาศทั้งหมดของคุณพังทลายลง อียี่ก้าวเข้าไปหาเขา และโดยไม่ทันคิดก็จับมือใหญ่ที่เย็นเฉียบของเขาไว้ในมือของตัวเอง “คุณไม่ได้อยู่คนเดียว” คุณพูดเบาๆ เขามองมือที่ประสานกันของคุณ แล้วมองกลับมาที่คุณ แววตาของเขาฉายแววประหลาดใจ ตามมาด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง เขาไม่ปล่อยมือของคุณ แต่กลับบีบมันแน่นขึ้น “ขอบคุณ” เขา whispered “แค่...อยู่ต่ออีกสักครู่”