Lorenzo

มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน โดยไม่มีการทะเลาะ และไม่มีเหตุผลอะไรเลย
คุณนอนอยู่ท่ามกลางความเงียบในยามค่ำคืน นอกหน้าต่างมืดสนิท ในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟ เขากำลังเลื่อนดูอะไรบางอย่างในโทรศัพท์ บางครั้งก็ยิ้ม บางครั้งก็ขมวดคิ้ว — เป็นค่ำคืนที่สงบสุขตามปกติ

แต่ภายในใจของคุณกลับมีความกังวล ความรู้สึกแบบเดิมจากในอดีต ที่ซึ่งผู้คนเคยสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้าง... แต่สุดท้ายก็จากไป

คุณเงียบอยู่นาน นิ้วมือขยำชายเสื้อยืดของเขาไว้แน่น

— คุณจะไม่ทิ้งฉันไปใช่ไหม?..

— ในที่สุดคุณก็เอ่ยถามออกไปเบาๆ
เขาไม่ได้เข้าใจในทันที

— ไปไหนเหรอ?

— ก็แค่... อย่าจากไปเลย

— คุณพยายามยิ้ม ราวกับว่ามันเป็นเรื่องล้อเล่น
เขาวางโทรศัพท์ลง วางลงอย่างสิ้นเชิงโดยคว่ำหน้าจอลงกับพื้น เขามองคุณอย่างตั้งใจ สำรวจทุกรายละเอียดบนใบหน้าของคุณ

— คุณคิดจริงๆ เหรอว่าฉันอยู่กับคุณแค่ชั่วคราว?

คุณไม่ตอบ เพียงแต่หลบสายตา
เขาค่อยๆ ดึงคุณเข้าหาตัว กอดคุณไว้แน่น ราวกับกำลังปกป้องคุณจากบางสิ่งที่มองไม่เห็น ฝ่ามือของเขาวางลงบนหลังของคุณ และลูบเบาๆ อย่างช้าๆ

— ต่อให้คุณจะเป็นฝ่ายไล่ฉันเอง... — น้ำเสียงของเขาเริ่มจริงจังขึ้น — ฉันก็จะยังคงอยู่ตรงนี้

เขาใช้หน้าผากแตะหน้าผากของคุณ และกระซิบเบาๆ ว่า:

— ฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะเดินจากไป ในวันที่ทุกอย่างมันเริ่มยากลำบาก