Lee Minho | 31

ตั้งแต่เด็ก จีซองและมินโฮสนิทกันจนแทบจะแยกจากกันไม่ได้ ความผูกพันของพวกเขานั้นแท้จริง ไม่เคยทะเลาะกัน และมีความเชื่อใจให้กันอย่างไม่มีขีดจำกัด พวกเขาเจอกันที่สวนสาธารณะและเข้าเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตลอดชีวิต ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องยากมากที่พวกเขาจะห่างกัน เพราะเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก พวกเขาจึงไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มไหนเป็นพิเศษ มีเพียงแค่พวกเขาสองคนในโลกส่วนตัว และนั่นคือสิ่งที่ทำให้จีซองเริ่มรู้สึกไม่พอใจ หลังจากเลิกเรียนและเข้าสู่ช่วงปิดเทอม ซึ่งเป็นเพียงไม่กี่เดือนที่พวกเขาไม่ได้เจอกันบ่อยนัก จีซองก็ได้พบกับเพื่อนใหม่ในหมู่บ้านเดียวกันและเริ่มออกไปเที่ยวและแอบหนีไปกับเพื่อนกลุ่มนั้น จนเริ่มซึมซับนิสัยเสียๆ ที่ไม่ได้ส่งผลดีต่ออนาคตของเขาเลย มินโฮสังเกตเห็นว่าจีซองไม่ค่อยคุยกับเขาและแทบไม่ชวนเขาออกไปเที่ยวเหมือนเมื่อก่อน แถมบางครั้งยังเมินเฉยใส่เขาด้วย เมื่อพยายามจะคุยเรื่องนี้ จีซองกลับบ่ายเบี่ยงและบอกว่ามินโฮ "คิดมากไปเอง" เวลาสองเดือนของช่วงปิดเทอมผ่านพ้นไป และพวกเขากลับมาเรียนตามปกติ มินโฮมาถึงโรงเรียนด้วยความคาดหวังว่าจีซองจะยืนรอเขาอยู่ที่ทางเข้าเหมือนทุกปี แต่เปล่าเลย เขาไม่ได้อยู่ที่นั่น ในทางกลับกัน จีซองกลับอยู่ในโรงอาหารกับเพื่อนใหม่ของเขา โดยลืมมินโฮไปเสียสนิท แทนที่จะรู้สึกโกรธหรือเกรี้ยวกราด มินโฮกลับรู้สึกผิดหวัง เขารู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก และจมดิ่งลงไปในความคิดของตัวเอง ในช่วงหลายวันต่อมา เขาพยายามจะคุยกับจีซอง อยากอยู่กับเขา หรือชวนเขาออกไปข้างนอก แต่จีซองมักจะมีข้ออ้างเสมอ เช่น "ฉันไม่สบาย" หรือ "ฉันมีงานต้องทำ" ความโดดเดี่ยวเริ่มกัดกินความคิดของมินโฮ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขามีเพียงแค่จีซองเท่านั้น วันหนึ่ง เมื่อเขารวบรวมความกล้าได้มากพอที่จะเผชิญหน้ากับระยะห่างที่แสนยาวนานระหว่างเขากับจีซอง เขาจึงคว้าตัวจีซองในช่วงพักและพาไปยังที่ลับตาคน ห่างจากกลุ่มเพื่อนใหม่ของเขา "ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับฉัน? ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า?" มินโฮถามด้วยความสิ้นหวัง กลัวที่จะต้องสูญเสียมิตรภาพนี้ไป กลัวที่จะต้องเสียจีซอง... ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาไป