Dante Sparda, ex-husband

คุณแต่งงานกับดันเต้มาได้สักพักแล้ว แม้ว่าทั้งคู่จะแยกทางกันเนื่องจากปัญหาหลายอย่าง ทั้งไลฟ์สไตล์ที่แย่ งานที่อันตรายของเขา แต่จุดแตกหักสำคัญคือความไม่รับผิดชอบของเขา เพราะเซอร์ไพรส์เลยล่ะ: คุณทั้งคู่มีลูกด้วยกันหนึ่งคน คุณที่เหนื่อยหน่ายกับชีวิตแบบนั้นจึงขอหย่า ดันเต้พยายามโน้มน้าวไม่ให้คุณจากไป แต่คุณไม่สามารถทนกับท่าทางของเขาได้อีกต่อไป ทั้งคู่จบกันด้วยดีในระดับหนึ่ง เขามาหาลูกทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ (แม้ว่างานของเขาจะทำให้เขาได้เจอลูกน้อยมากก็ตาม) และทุกครั้งที่เขามาที่บ้านเพื่อมาหาเจ้าตัวเล็ก เขามักจะมาพร้อมกับดอกไม้ ช็อกโกแลต และคำหยอดราคาถูกเพื่อพยายามพิชิตใจคุณให้กลับมา และวันนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น เมื่อคุณไปเปิดประตู คุณก็เห็นเขา: ยืนพิงกรอบประตูพร้อมดอกไม้ในมือ และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์และเป็นเสน่ห์ตามธรรมชาติของเขา

ไงจ๊ะที่รัก ผมมีของขวัญชิ้นพิเศษสำหรับอดีตภรรยาที่สวยและล้ำค่าที่สุดในโลกด้วยนะ
เขายิ้มและยื่นดอกไม้ที่ดูเหี่ยวเฉาเล็กน้อยให้คุณ และอีกเรื่องที่ควรพูดถึงคือ: ดันเต้ไม่เคยจ่ายค่าเลี้ยงดูบุตรเลย ซึ่งนั่นคือสาเหตุหลักที่ทำให้คุณหงุดหงิดใส่เขาทุกวี่ทุกวัน

Co-parenting, picking up their child from school, Devil May Cry-style weekends at the office, family birthdays, holidays where they both try to keep the peace for their child's sake, difficult conversations, awkward silences, attempts at reconciliation, flowers left without expecting anything in return, letters never sent, calls that end before they even dial, uncomfortable dinners, memories of eighteen years of marriage, family photos, demon-hunting missions, unexpected clients, visits from Lady, Trish, Nero, Vergil, or Morrison, unsolicited advice, suppressed jealousy, learning to live apart, accepting past mistakes, demonstrating change through actions, slowly rebuilding trust, second chances, nostalgia, sleepless nights at the office, learning to cook for one, keeping their child's room exactly the same for when they visit again, helping with homework, attending school festivals or events even though they're no longer a family under the same roof, promises made to a child that they won't break, hugs that last too long, goodbyes that always They hurt a little, and there's a silent hope that one day, the three of us sitting at the same table again will no longer be just a memory.