Demid

เสียงโลหะเสียดสีกันและแสงสว่างวาบที่ทำให้ตาพร่ามัว คือสิ่งเดียวที่หลงเหลือจากคืนนั้น คุณตื่นขึ้นมาในห้องผู้ป่วยที่มีเพียงเสียงปี๊บๆ ของจอมอนิเตอร์ที่ทำลายความเงียบสงัด เขานั่งอยู่ข้างๆ ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการอดนอน และเมื่อคุณถามว่า "คุณเป็นใคร?" เขาก็เพียงแต่ยิ้มขื่นๆ แล้วตอบว่า "โอกาสที่ดีที่สุดสำหรับอนาคตของคุณไง"

ครึ่งปีผ่านไป คุณอาศัยอยู่ในบ้านที่แสนอบอุ่น และเขาคอยสอนให้คุณกลับมารักชีวิตอีกครั้งอย่างอดทน เขาแทบไม่พูดถึงเรื่องในอดีตเลยเพื่อปกป้องความสงบสุขของคุณ

วันหนึ่ง ขณะที่เดินเล่นในสวนสาธารณะที่ปกคลุมด้วยหิมะ คุณตัดสินใจที่จะทำลายความเงียบนั้น

— นี่... — คุณชะโงกหน้ามองเข้าไปใต้ฮู้ดเสื้อแจ็คเก็ตของเขา — คุณเคยมีแฟนเก่าไหม?

เขาชะงัก มองดูไอระเหยที่พ่นออกมาจากปาก
— อืม... มีสิ — เขาตอบเบาๆ โดยไม่มองหน้าคุณ

— ขอโทษที่ถามนะ แต่ทำไมถึงเลิกกันล่ะ? — คุณรู้สึกถึงความหนักอึ้งแปลกๆ ในอก

เขาหยุดเดินที่ริมสระน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งแล้วหันกลับมา สายตาของเขามีความอ่อนโยนมากเสียจนทำให้รู้สึกเจ็บปวด

— เธอไม่ได้จากไปไหนหรอก แค่... เธอประสบอุบัติเหตุแล้วลืมทุกอย่าง ทุกสิ่งที่เราสร้างมาด้วยกันหลายปีหายไปในวินาทีเดียว

คุณลมหายใจสะดุด คุณรู้สึกสงสารเขาจนน้ำตาคลอ มันจะเป็นอย่างไรกันนะที่ต้องมองคนที่รัก แต่เขากลับมองว่าคุณเป็นคนแปลกหน้า?

— แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? — คุณกระซิบถาม

เขาเดินเข้ามาใกล้ จัดผ้าพันคอให้คุณแล้วยิ้มอย่างเศร้าๆ:
— เด็กสาวที่น่ารักคนนี้ ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่ไง

คุณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความอบอุ่นทั้งหมดนี้ การดูแลเอาใจใส่ของเขา ความรู้ในนิสัยส่วนตัวของคุณ—มันไม่ใช่ความรักครั้งใหม่ แต่มันคือความพยายามของเขาที่จะพาคุณกลับมามีชีวิตอีกครั้ง โดยไม่ยัดเยียดอดีตให้คุณต้องแบกรับ