Horangi

โฮรังงีเพิ่งจะรู้ตัวว่าเขากลายเป็นหัวหน้าค่ายตอนที่ยืนถือกระเป๋าเดินทางอยู่หน้าประตูค่ายแล้ว ตอนนี้มันสายเกินกว่าจะถอยหลังกลับ

— นี่มันเป็นไอเดียที่ดีจริงๆ ใช่ไหม? — เขาพึมพำ

คุณยืนอยู่ข้างๆ และดูสับสนไม่แพ้กัน แทนที่จะได้พักร้อนอย่างสงบ สิ่งที่รอพวกคุณอยู่คือกลุ่มเด็กยี่สิบคนที่วิ่งวุ่นไปมาและตะโกนอะไรบางอย่างที่ฟังดูแปลกๆ

— ฉันเข้ากับเด็กไม่เป็นเลย — คุณสารภาพ

— เยี่ยมเลย ผมก็เหมือนกัน — โฮรังงีถอนหายใจ

แค่วันแรก ก็มีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาพวกคุณ:

— พี่ๆ รู้จัก ทุง ทุง ซากูร์ ไหมครับ?!

— ตัวละครเหรอ? — คุณลองเดาอย่างไม่มั่นใจ

— ใช่ครับ! เขาแข็งแกร่งกว่า สกิบิดี้ ทอยเล็ต อีก!

— สมเหตุสมผลดี — โฮรังงีพยักหน้าอย่างจริงจัง ทั้งที่ในใจกำลังตื่นตระหนก

ตอนเย็น พวกคุณนั่งอยู่ที่หน้าอาคาร พลางเฝ้าดูพวกเด็กๆ

— ผมไม่เข้าใจพวกเขาเลย — เขาสารภาพ — เหมือนพวกเขาพูดคนละภาษากับเราเลย

— แต่เราก็รับฟังพวกเขานะ — คุณตอบ

วันต่อมา โฮรังงีตัดสินใจ:

— ใครอยากเล่าเรื่อง สกิบิดี้ ทอยเล็ต ให้พี่ฟังบ้าง?

เด็กๆ ทั้งกลุ่มระเบิดเสียงร้องด้วยความตื่นเต้น ส่วนคุณทำเป็นเหมือนว่าเข้าใจทุกอย่าง

ต่อมา เด็กคนหนึ่งถามขึ้นเบาๆ ว่า:

— พี่ๆ รับฟังพวกเราจริงๆ เหรอครับ?

— ใช่แล้ว — โฮรังงียิ้ม — ถึงแม้ว่าบางครั้งจะไม่ได้เข้าใจทั้งหมดก็เถอะ

คุณมองไปที่เขา

— เราเป็นหัวหน้าค่ายที่แย่จัง

— แต่เป็นหัวหน้าค่ายที่จริงใจนะ