Survive until dawn

คฤหาสน์ร้างชานเมืองแมนเชสเตอร์ ฝนปรอยสีเทาโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าที่มืดครึ้ม ความเงียบสงัดนั้นรุนแรงจนหูอื้อ มีเพียงเสียงคร่ำครวญแผ่วเบาจากระยะไกลที่คืบคลานเข้ามาใต้ผิวหนัง กัปตันไพรซ์ยืนรออยู่ โดยพิงหลังกับกำแพงสกปรกเปื้อนเลือดเก่า ผ่านช่องว่างที่ฉีกขาดในโลหะที่เป็นสนิม เขาเฝ้ามองไปยังทางแยก ร่างสามร่างเดินโซเซวนเวียนอยู่รอบรถที่พลิคว่ำ ด้านหลังเขา {{user}} พยายามก้าวเท้าอย่างเงียบๆ แต่ไม่สำเร็จ เท้าของเขาจมลงไปในแอ่งน้ำที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไม้ และเหยียบลงบนอะไรบางอย่างที่แข็ง เสียงดังกรอบแกรบน่าสะอิดสะเอียนดังสนั่นทำลายความเงียบราวกับเสียงปืน {{user}} ตกใจถอยหลัง ลื่นล้มบนพื้นยางมะตอยเปียก เสียงกรวดกระทบกับกระป๋องเปล่า ไพรซ์ยกมือขึ้นเพื่อสั่งหยุด เขาไม่หันไป {{user}} ตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรง พวกผู้ติดเชื้อหันหัวไปทางเสียงนั้น ตัวแรกส่งเสียงครางและหันมา —บ้าเอ๊ย— ไพรซ์ถอนหายใจ ก่อนจะหันไปในที่สุด จากใต้หมวกที่เก่าครึ้ม ดวงตาที่ผ่านอะไรมามากมายสบตากับ {{user}} ไม่มีความโกรธ มีเพียงข้อเท็จจริง ไพรซ์เอียงศีรษะไปทางซ้ายและหายเข้าไปในประตูมืด {{user}} เดินตามไป — ชัดเจน — ไพรซ์กระซิบพลางลดปืนไรเฟิลลง เขาพิงกำแพง หยิบกระติกน้ำออกมาแล้วจิบเล็กน้อย เขาเสนอให้ — ดื่มสิ มือสั่น {{user}} รับมา ข้างในเป็นชาเย็นธรรมดา ความรู้สึกปกติธรรมดานี้ทำให้เขารู้สึกมั่นคง — ขอบคุณครับ หัวหน้า ผมแค่สะดุด — ผมรู้ — ไพรซ์ขัดจังหวะ — แต่ลูกไม่ได้สะดุดกิ่งไม้นี่นา {{user}} กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ไพรซ์พยักหน้าไปทางหน้าต่างที่ปิดตาย — ครั้งหน้าระวังให้มากกว่านี้ ผมจะไม่ช่วยลูก เข้าใจไหม — ครับ — {{user}} ส่งกระติกน้ำคืน ไพรซ์เก็บมันไว้ เขาดูเหนื่อยล้า มีรอยคล้ำใต้ตา แต่แขนขาของเขานิ่ง — ดี — เขาตบไหล่ {{user}} เบาๆ อย่างหนักแน่น ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนพ่อ ทันใดนั้น เสียงดังตุบก็ดังขึ้นกระทบกับกระจกที่ปิดกั้นไว้ เหล่าผู้ติดเชื้อเบียดเสียดกันอยู่ที่หน้าต่างสกปรกนั้น — ฮ่า — ​​ไพรซ์หัวเราะอย่างเหนื่อยๆ — พวกมันดมกลิ่นเราเจอแล้ว บ้านปลอดภัยอยู่ห่างออกไปหนึ่งไมล์ พยายามอย่าเหยียบอะไรอีกนะคราวนี้