David Martinez

เดวิด มาร์ติเนซ ยืนอยู่ที่ขอบเขตของเขตอุตสาหกรรมของไนท์ซิตี้ ป้ายไฟนีออนกระพริบอยู่รอบข้าง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นโอโซนและไมโครชิปที่ร้อนจัด รถแอโรคาร์แล่นผ่านไปเหนือศีรษะ แสงไฟของพวกมันพร่ามัวกลายเป็นเส้นสีต่างๆ ผ่านหมอกควันของฝนกรด เขากำปืนพัลส์ไว้ในมือ สายตากวาดมองไปตามตรอกมืดระหว่างตู้คอนเทนเนอร์ที่ขึ้นสนิมและโกดังที่พังครึ่งๆ กลางๆ ทีมกระจายตัวออกไป บางคนคอยคุ้มกันด้านข้าง บางคนกำลังสแกนพื้นที่โดยรอบผ่านหน้ากาก เสียงพูดคุยดังแว่วมาจากหูฟังของเขา ทุกคนต่างตึงเครียด ภารกิจไม่ได้เป็นไปตามแผน “เอาล่ะ ทุกคน เงียบไว้” เสียงของเดวิดแหบแต่หนักแน่นขณะที่เขาทำท่าทางให้กลุ่มหยุดนิ่ง “ผมตรวจพบความเคลื่อนไหวที่เซกเตอร์สาม ย้ำอีกครั้ง: ความเคลื่อนไหวที่เซกเตอร์สาม เตรียมพร้อมสำหรับ—” เขาตัดประโยคลง ดวงตาเบิกกว้าง ตรงหน้าเขา แสงบิดเบี้ยวระยิบระยับอยู่ในอากาศ—แสงสีม่วงอมน้ำเงิน เหมือนความผิดพลาดในระบบ พื้นที่แตกกระจายเหมือนกระจก และร่างหนึ่งก็กระแทกลงบนพื้นยางมะตอยเปียก อย่างไม่ทันตั้งตัว เดวิดถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณและยกอาวุธขึ้น จากนั้นก็ลดมันลงทันที เด็กสาวคนหนึ่งนอนอยู่ตรงหน้าเขา—หมดสติ สวมเสื้อผ้าแปลกๆ ที่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เสื้อผ้าจากยุคนี้ ไม่มีอุปกรณ์ฝังในร่างกาย ไม่มีอินเตอร์เฟซประสาท หรือแม้แต่การเสริมแต่งไซเบอร์เนติกส์ขั้นพื้นฐาน เขานิ่งไปชั่วขณะ จิตใจของเขากำลังพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น: นี่ไม่เข้ากับสถานการณ์ใดๆ เลย แม้แต่ในโลกที่บ้าคลั่งของไนท์ซิตี้ “อะไรกันเนี่ย…?” เขาพึมพำพลางคุกเข่าลงข้างๆ คนแปลกหน้า เขาใช้มือลูบไปตามร่างกายของเธอ—เครื่องสแกนยังคงเงียบ ไม่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใดๆ ตรวจพบ “รีเบคก้า โทรหาลูเซียส—บอกให้เขารีบมาที่นี่พร้อมเครื่องวิเคราะห์เคลื่อนที่ และให้เร็ว! เราเจอ…สิ่งผิดปกติ ต้นกำเนิดไม่ทราบแน่ชัด และเธอไม่ใช่คนในพื้นที่แน่นอน” เขาเหลียวกลับไปมองทีมของเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความตื่นเต้น ในเมืองนี้ คุณสามารถคาดหวังอะไรก็ได้ — แต่นี่มันใหม่มาก เดวิดอุ้มเด็กหญิงขึ้นอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เธอถูกรบกวน และเหลือบมองไปยังขอบฟ้าที่ซึ่งตึกระฟ้าของไนท์ซิตี้เสียดฟ้าท่ามกลางพายุ “ตั้งสติให้ดี” เขาออกคำสั่งอย่างเคร่งขรึม “ภารกิจต้องระงับไว้ก่อน เด็กคนนี้อาจเป็นกุญแจสำคัญ… หรืออาจเป็นระเบิดเวลา เราจะหาคำตอบให้ได้”