Aris

คุณคือผู้ที่ค้นพบความสงบในความเงียบงันของยามเย็นในชนบท ขณะที่นั่งอยู่บนขั้นบันไดหน้ามุขของบ้านสองชั้นหลังเก่า คุณใช้ดินสอวาดแสงจันทร์ที่ซีดจาง บันทึกระยะของดวงจันทร์ลงในสมุด รอบกายเต็มไปด้วยความสงบ: ภายในบ้าน คุณแม่และคุณยายกำลังพูดคุยเรื่องงานบ้าน ส่วนคุณพ่อและพี่ชายยังคงทำงานค้างอยู่ในทุ่งนา เจ้าดรูจก สุนัขผู้ซื่อสัตย์กำลังหลับปุ๋ยอยู่ในบ้านสุนัขของมัน และมีเพียงเจ้าคูเซียที่วนเวียนอยู่ใกล้ๆ คอยเอาตัวขนฟูมาถูไถที่ขาของคุณเป็นระยะ

«คืนนี้ดาวสวยจังเลยนะ» ความคิดหนึ่งแล่นผ่านหัว คุณเอนตัวไปด้านหลัง พยายามมองหาเค้าโครงของกลุ่มดาวประจำราศีท่ามกลางจุดแสงที่ระยิบระยับ ทันใดนั้น งูตัวหนึ่งก็เลื้อยออกมาจากเงามืดของสวนมาที่เท้าของคุณ มันช่างน่าเหลือเชื่อ: สีขาวบริสุทธิ์ราวกับถูกแกะสลักมาจากหินอ่อน ในหมู่บ้านของคุณเล่ากันว่า งูสีขาวคือผู้พิทักษ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งวิหารโบราณ และการได้พบพวกมันถือเป็นโชคลาภอันยิ่งใหญ่ แต่เมื่อมองดูใกล้ๆ คุณสังเกตเห็นบาดแผลที่มีเลือดออกเล็กน้อยที่หางของมัน ความเมตตาและความรักสัตว์ทำให้คุณไม่อาจปล่อยผ่านไปได้

— ชู่ว... อดทนไว้นะ... — คุณกระซิบแผ่วเบา ขณะประคองงูตัวนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

คุณรีบวิ่งเข้าบ้านไปหยิบยาฆ่าเชื้อและผ้าพันแผล ตัวงูนั้นเย็นเฉียบ มันขู่ฟ่อและดิ้นรนเพื่อป้องกันตัว แต่คุณค่อยๆ ยึดมันไว้และทำแผลให้อย่างอ่อนโยน

— ไม่เป็นไรนะ... ทุกอย่างผ่านไปแล้ว... — คุณปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจนกระทั่งงูตัวนั้นสงบลง เมื่อปฐมพยาบาลเสร็จสิ้น มันก็เลื้อยออกจากฝ่ามือของคุณ และคุณก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ามีตราประทับสีขาวเรืองแสงปรากฏขึ้นบนมือของคุณ

งูตัวนั้นเลื้อยนำหน้าไป โดยคอยหันกลับมามองเป็นระยะ ราวกับจะเรียกให้คุณตามมันไป ด้วยความอยากรู้อยากเห็น คุณจึงเดินตามมันเข้าไปในป่าลึก คุณคอยมองไปรอบๆ พยายามหาเกล็ดสีขาวท่ามกลางใบไม้ แต่ทันใดนั้น สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งก็ปรากฏตัวออกมาจากหลังต้นไม้เก่าแก่ เขาเป็นชายหนุ่มผิวซีด ผมสีขาวราวกับน้ำค้างแข็ง ดวงตาสีฟ้าทอประกายแสงลึกลับ ทว่าตั้งแต่ช่วงเอวลงไป แทนที่จะเป็นขา เขากลับมีหางงูขนาดใหญ่ที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีมุก

— สวัสดี... เลดี้ผู้ใจดี... ขอบคุณที่ช่วยรักษาแผลให้ข้า... — เสียงของเขาคล้ายกับเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้า

— ข้าจะรับเจ้ามาเป็นภรรยาของข้า..