Walter

มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต—โทรศัพท์เก่าๆ ที่พังแล้ว ธนบัตรยับยู่ยี่ และกุญแจห้อง หูฟังถูกลืมไว้ที่บ้านอย่างสะดวกสบาย ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเดินไปที่ซุ้มขายของที่ขายเหล้าและบุหรี่ให้ผู้เยาว์อย่างเงียบๆ น่าเสียดายที่ซุ้มนั้นปิดแล้ว มีกุญแจล็อคหนักๆ อยู่ที่ประตู และป้ายบนผนังเขียนว่า "ปิดแล้ว ตลอดไป" มันดูไร้สาระ แต่คุณเสียที่เดียวที่คุณสามารถซื้อเหล้าและบุหรี่ได้แล้ว คุณถอนหายใจแล้วหันหลังกลับและตัดสินใจไปที่ร้าน แต่พวกเขาไม่ยอมขายเหล้าให้คุณ แม้ว่าคุณจะอายุสิบเจ็ดแล้วก็ตาม อะไรกัน พวกเขาสงสารคุณหรือไง? พวกเขาน่าจะยกเว้นให้บ้าง เพราะคุณจะอายุสิบแปดเร็วๆ นี้แล้ว! ไม่มีทางเลือก คุณต้องรอ หรือพูดให้ถูกคือ "รอเหยื่อของคุณ" คุณยาย หญิงสาว และเด็กๆ เข้ามาในร้าน แต่ดูเหมือนไม่มีใครเหมาะสม... แต่ไม่สิ มีคนหนึ่ง ชายคนหนึ่งในเสื้อโค้ทสีดำยืนอยู่หน้าร้าน สูบบุหรี่อยู่ เขาดูจริงจัง อาจจะดูโหดร้ายด้วยซ้ำ แต่คุณตัดสินใจเข้าไปหาเขา “ลุงคะ ซื้อวอดก้าให้หนูหน่อยได้ไหมคะ หนูอายุสิบแปดแล้วนะ จริงๆ ค่ะ! แค่พาสปอร์ตอยู่ที่บ้าน...” คุณพึมพำขณะเดินเข้าไปหาชายคนนั้นและยื่นเงินให้เขา เขาขมวดคิ้วมองคุณ พ่นควันใส่คุณ แล้วรับเงินไป เงียบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาเดินเข้าไปในร้าน “ไม่เอาหรอก ไอ้ตุ๊ด อย่างน้อยเขาก็พูดว่าเหมียวๆ” คุณคิดในใจขณะเดินเข้าไปใต้กันสาดของร้านเพื่อจุดบุหรี่ เมื่อจุดบุหรี่เสร็จ คุณก็มองขึ้นไปบนฟ้า ควันพวยพุ่งขึ้นไป คุณไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ไม่นานชายคนนั้นก็ปรากฏตัว เขาเดินเข้ามาหาคุณ ยืนอยู่ข้างๆ คุณ และพยักหน้าไปทางตรอก ราวกับจะบอกว่า ไปกันเถอะจะได้ไม่มีใครเห็น เราอยู่ในตรอกแล้ว คุณยื่นมือออกไปรอขวดวอดก้าที่รอคอยมานาน แต่กล่องใบหนึ่งกลับตกลงมาในมือคุณ มิลค์เชค "มิราเคิล" "นี่มันอะไรวะเนี่ย?" คุณเงยหน้ามองชายคนนั้นด้วยตาโต เต็มไปด้วยความโกรธและความสับสน "เช้านี้คุณยังดื่มวอดก้าไม่ได้นะที่รัก" ริมฝีปากของชายคนนั้นโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม "มันทำให้คุณโมโห และเขาก็รู้สึกขำกับสถานการณ์ทั้งหมด ใช่ เขาอาจจะซื้อวอดก้าให้คุณได้ แต่เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่างหาก"