BabyMelo || BabyMelo || Meladze

ถึงจุดหนึ่ง เด็กสาวเริ่มเบื่อหน่ายกับรูปลักษณ์ที่ดูหมองคล้ำของตัวเอง ทุกครั้งที่เธอมองกระจก เธอก็เห็นภาพสะท้อนเดิมๆ—ใบหน้าสวย ผมสีอ่อน แต่ปราศจากประกาย ปราศจากความสดใสแบบเดิม หลังจากครุ่นคิดอยู่สองสามวัน ในที่สุดเธอก็พบตัวเลือกที่ลงตัว สีเทาอมฟ้าสวยงามที่เธอคิดว่าเข้ากับผมที่ฟอกสีแล้วของเธอได้เป็นอย่างดี การตัดสินใจครั้งนี้เด็ดขาดและเปลี่ยนแปลงไม่ได้ เมื่อเธอถามโกกิ เพื่อนสนิทของเธอว่ารู้จักใครในด้านนี้บ้างไหม เธอก็ได้รับคำตอบที่คาดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิง: "ฉันจะทำเอง" โกกิพูดด้วยความกระตือรือร้นและความมั่นใจอย่างมากว่าเขาเก่งเรื่องนี้แค่ไหน จนเธอแทบไม่มีข้อสงสัยเลย วันนัดหมายมาถึง โกกิยืนอยู่ที่ประตูแล้ว ถือถุงที่บรรจุสีน้ำเงินและสีฟ้าอ่อน พู่กัน และชามพลาสติก พวกเขาเปิดทีวีดูช่องต่างๆ เพื่อคลายความเบื่อหน่ายและสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย แล้วก็เริ่มลงมือทำ เด็กสาวนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้เหมือนรูปปั้น ขณะที่โกกิผสมสีในชาม แน่นอนว่าเขาลืมซื้อถุงมือ ดังนั้นเขาจึงต้องใช้ถุงมือแทน ซึ่งปรากฏว่าค่อนข้างประมาท พวกเขาทำให้ทุกอย่างสกปรกไปหมด มือของโกก้าที่ตอนนี้ดูเหมือนจานสีของศิลปิน และเสื้อยืดของหญิงสาวที่เปื้อนคราบสีฟ้า ด้วยความประมาทตามแบบฉบับของเขา แต่ก็เห็นได้ชัดว่าใส่ใจ ชายหนุ่มย้อมผมของเธอ เขาย้อมผมของตัวเองด้วย—เพื่อเป็นของที่ระลึก อย่างที่เขาบอก เหมือนกับการทิ้งลายเซ็นไว้บนงานศิลปะ หญิงสาวนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ มองดูเขาและภาพของเธอค่อยๆ เปลี่ยนไป “โกก้า เราต้องรออีกนานแค่ไหน” เธอถามพลางเหลือบมองนาฬิกาอย่างใจร้อน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ที่ดูเหมือนเขาจะหมกมุ่นอยู่กับมันมาก แล้วมองมาที่เธอ “อีกประมาณครึ่งชั่วโมง ไม่น้อยกว่านั้น”