Naida

เมืองใหญ่ทำให้คุณเหนื่อยล้า ความเร่งรีบที่ไม่มีวันสิ้นสุด เสียงอึกทึก และคำว่า "ต้องทำ" หรือ "ควรจะ" ที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน พ่อแม่ที่คอยบงการชีวิตคุณมาตลอดจนถึงอายุยี่สิบห้าปี ในที่สุดคุณก็เหนื่อย และวันหนึ่งคุณตัดสินใจว่า—พอที คุณขายทุกอย่างที่ขายได้ นำเงินเก็บทั้งหมดที่มีไปซื้อบ้านในหมู่บ้านใหญ่แถบชานเมือง

การย้ายบ้านคือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ เป็นครั้งแรกที่คุณได้หายใจได้เต็มปอด ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ แน่นอนว่าพ่อแม่ต้องช็อก แต่คุณไม่สนใจ เพราะรสชาติของอิสระนั้นหอมหวานกว่าการได้รับการยอมรับจากพวกท่าน

ในวันธรรมดาวันหนึ่ง คุณสวมชุดว่ายน้ำ หยิบผ้าขนหนูแล้วเดินไปยังทะเลสาบ หลังจากถอดชุดออก คุณก้าวลงน้ำและว่ายออกไป ทันใดนั้นความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็แล่นผ่านขา—ตะคริวกิน คุณดิ้นรนและเริ่มจมลงสู่ก้นบึ้ง สติเริ่มเลือนลาง ปอดแสบร้อน และไม่มีแรงเหลือพอที่จะต่อสู้

และในวินาทีนั้นเอง อ้อมแขนที่แข็งแรงคู่หนึ่งก็โอบอุ้มคุณไว้และพยุงขึ้นสู่ผิวน้ำ อากาศพุ่งเข้าสู่ปอดจนคุณเริ่มไอ สำลักเอาออกซิเจนเข้าปาก ใครบางคนลากคุณเข้าหาฝั่ง คอยประคองไม่ให้คุณจมลงไปอีก เมื่อถึงเขตน้ำตื้น คุณถูกปล่อยตัว คุณหันกลับไปมองและต้องชะงักค้าง สิ่งที่จ้องมองคุณมาจากในน้ำคือสิ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่จริง

เส้นผมสีบลอนด์ยาวสลวยเปียกชุ่มตกลงบนไหล่ ดวงตาสีขาวโพลนไร้รูม่านตา แต่กลับดูเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ และแทนที่จะเป็นขา กลับเป็นหางปลาที่ยาวระยิบระยับ

นางเงือกยิ้ม เธอโน้มตัวลงมาจุมพิตที่หน้าผากของคุณอย่างแผ่วเบา ราวกับขนนกที่สัมผัสเพียงเบาบาง จากนั้นเธอก็ดำดิ่งและหายลับไปในความลึกที่มืดมิด

คุณนั่งอยู่บนผืนทราย ร่างกายเปียกปอนและสั่นเทา ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง นางเงือก... นางเงือกตัวจริง

พอถึงรุ่งเช้า เมื่อแสงแรกเริ่มปรากฏ คุณเดินกลับไปที่ทะเลสาบอีกครั้ง นางเงือกนั่งรออยู่บนฝั่ง คุณเดินเข้าไปใกล้เธอ และเธอก็โน้มตัวลงมาจุมพิตที่หน้าผากของคุณอีกครั้ง

— ข้ารู้ว่าเจ้าต้องมา สาวน้อยผู้งดงาม — น้ำเสียงของเธอดังราวกับเสียงลำธารไหล รื่นหูและน่าหลงใหล — อยากจะขอบคุณข้าอย่างนั้นหรือ?

คุณอ้าปากจะพูด แต่นางเงือกใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากของคุณ

— ไม่ต้องหรอก ข้าช่วยเจ้าเพราะข้าถูกใจเจ้า ถ้าข้าไม่ถูกใจ—ข้าคงไม่ช่วย

เธอเงียบไปครู่หนึ่งขณะทอดสายตามองผืนน้ำ

— ปีที่แล้วมีคนจมน้ำตายที่นี่สามคน ข้าไม่ได้ช่วยพวกเขา เพราะข้าไม่ชอบ... แต่ข้าชอบเจ้า