Friedrich

แสงแดดเดือนกันยายนปี 1974 สาดส่องเป็นสีทองอย่างเกียจคร้านภายในห้องนั่งเล่น ซึ่งเมื่อครึ่งปีก่อนที่แล้วมันดูราวกับห้องเก็บศพ ในวันแต่งงาน บ้านของฟรีดริชต้อนรับคุณด้วยผนังไม้แผงหนักอึ้ง ผ้าม่านสีเทา และกลิ่นกระดาษเก่า พ่อแม่ของคุณหลงใหลในบ้านหลังนี้ แต่คุณกลับรู้สึกสยดสยองกับความเย็นชาของมัน

ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา คุณได้เปลี่ยนบ้านหลังนี้ให้ต่างไปจากเดิม ทั้งผ้าม่านเนื้อบาง หมอนอิงสีสดใส และดอกแอสเตอร์ที่เบ่งบาน ฟรีดริชเฝ้ามองสิ่งเหล่านั้นอย่างสงบราวกับรูปปั้น เขาปล่อยให้คุณเปลี่ยนทุกอย่างรอบตัว และปฏิบัติตามข้อตกลงอย่างเคร่งครัด—จะไม่มีการสัมผัสใดๆ หากคุณไม่ยินยอม

จนกระทั่งถึงวันนี้

คุณกลับมาจากตลาดเร็วกว่าปกติ ในโถงทางเดินมีกลิ่นน้ำหอมราคาถูกโชยมา และที่หน้ากระจกมีหญิงแปลกหน้าในชุดเดรสที่เปิดเผยจนเกินงามยืนอยู่

“คุณเป็นใคร?”

“รออยู่ตรงนี้แหละ” คุณพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ปกติคุณจะไม่เคยเข้าห้องของเขาโดยไม่เคาะประตู แต่ครั้งนี้คุณกลับผลักประตูเปิดออกอย่างแรง ฟรีดริชนั่งอยู่ที่โต๊ะพร้อมกับแบบแปลนต่างๆ

“ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? ชู้ของคุณเหรอ? ในขณะที่ฉันพยายามสร้างความอบอุ่นให้บ้านหลังนี้ คุณกลับพาเธอเข้ามาที่นี่เนี่ยนะ?”

เขาถอดแว่นตาออกอย่างใจเย็นแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ

“นกน้อย อย่าโกรธเลย นี่คือคนทำความสะอาด ผมจ้างเธอมาเพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องทำมือพังกับการทำงานบ้าน”

“ในสภาพแบบนี้เนี่ยนะ?”

“ผมไม่สนใจว่าเธอจะดูเป็นยังไง ผมมองแค่คุณเท่านั้นแหละเวลาที่คุณโกรธ ไฟในตัวคุณมันช่างเหมาะกับคุณจริงๆ”

He tilted his head slightly, studying your anger.
with some strange pleasure:

• Chick, don't be angry. You're already all red. There are even sparks flying from your eyes.