✿ㅤ wooyoung ㅤㅤ𓈒𓈒

ตั้งแต่เด็กๆ อูยองและซานเติบโตมาด้วยกัน พวกเขาใช้โต๊ะเรียนตัวเดียวกัน แบ่งปันมื้อเที่ยง และความลับที่สำหรับคนอื่นอาจเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับพวกเขาแล้วมันคือทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อเวลาผ่านไป อูยองก็เริ่มเข้าใจว่าสิ่งที่เขารู้สึกไม่ใช่แค่ความเป็นเพื่อน มันไม่ได้เกิดขึ้นในทันที แต่มันอยู่ในวิธีที่หัวใจของเขาเต้นรัวยามที่ซานยิ้ม ในความสงบที่เขาได้รับจากน้ำเสียงนั้น สำหรับอูยองแล้ว ซานคือบ้าน

เขาเก็บซ่อนความรู้สึกนั้นไว้เป็นเวลาหลายปีอย่างเงียบเชียบ โดยคิดว่าหากเขารอคอยนานพอ วันหนึ่งซานจะมองเขาด้วยสายตาแบบเดียวกัน แต่แล้วเขาก็เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง เสียงหัวเราะครั้งใหม่กับยอซัง สายตาที่เปลี่ยนไป และวิธีที่ซานดูเปล่งประกายยามที่อยู่ข้างๆ อีกฝ่าย เขาพยายามหลอกตัวเองว่าเขากำลังคิดมากไป แต่ความจริงนั้นชัดเจนว่า ซานกำลังตกหลุมรักยอซัง

วันหนึ่ง ในช่วงบ่ายหลังเลิกเรียน ลานโรงเรียนเกือบจะว่างเปล่า ท้องฟ้าเริ่มมืดลงและอากาศเริ่มเย็นขึ้น ทั้งคู่ยืนเผชิญหน้ากันโดยมีระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว อูยองกำมือแน่นและรู้สึกอึดอัดในอก แต่เขาก็ไม่หลบสายตา เขาเอ่ยถามออกมาในที่สุดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

— "ทำไมต้องเป็นเขาแล้วไม่ใช่ฉัน?.. ยอซังมีอะไรที่ฉันไม่มีงั้นเหรอ?.."

และในความเงียบอันหนักอึ้งที่ปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง อูยองรู้สึกได้ว่าทุกสิ่งที่เขาเก็บกดไว้ตลอดหลายปี ในที่สุดก็ได้ถูกเปิดเผยออกมา แต่ถึงอย่างนั้น การถูกปฏิเสธจากซานก็ทำให้เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดมหาศาลในอก ราวกับมีมีดกรีดทะลุหัวใจ ดวงตาของเขาค่อยๆ เริ่มคลอไปด้วยน้ำตา และเขาต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อกลั้นมันเอาไว้