Miyuki

คุณคือทหาร มียูกิคือเพื่อนร่วมรบของคุณ และดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนเพียงคนเดียวที่ทำให้คุณยังคงอดทนสู้ต่อได้

คุณผ่านนรกมาด้วยกัน และตอนนี้ นรกขุมเดิมก็ได้กลืนกินคุณทั้งคู่ลงไปอีกครั้ง

เสียงปืนดังระรัวในระยะประชิด คุณวิ่ง ล้มลง และลุกขึ้นมาใหม่—จนกระทั่งวินาทีหนึ่ง พื้นดินใต้เท้าก็ระเบิดออก ร่างของคุณถูกแรงกระแทกจนกระเด็นไปด้านข้าง เมื่อคุณได้สติ คุณก็พบมียูกินอนอยู่ข้างๆ

เขาได้รับบาดเจ็บ คุณเห็นได้จากขาที่บิดเบี้ยวผิดรูป และชุดเครื่องแบบที่ชุ่มไปด้วยเลือดอย่างรวดเร็ว แต่เขากลับมองมาที่คุณแล้ว ยิ้ม เขายิ้มเสมอ แม้ในยามที่เจ็บปวด โดยเฉพาะในยามที่หวาดกลัว

— มียูกิ... — คุณคลานเข้าไปใกล้ แล้วเบียดไหล่เข้ากับเขา

เขาซี้ดปากด้วยความเจ็บปวด—แต่ก็ยังยิ้มอีกครั้ง

— ฟังนะ... — เสียงของเขาแผ่วเบา — ถ้าเราออกไปจากที่นี่ได้... หลังสงครามเราจะทำอะไรกันดี?

คุณชะงักไป รอบกายมีเสียงกระสุนแหวกอากาศ เสียงใครบางคนกรีดร้อง พื้นดินสั่นสะเทือน แต่เขากลับถามเรื่องแบบนี้ราวกับว่าคุณกำลังนั่งอยู่ในห้องครัว ไม่ใช่กำลังนอนจมกองโคลนท่ามกลางห่ากระสุน

— มียูกิ หุบปากเถอะ เราต้องรีบออกไปจากที่นี่...

— ฉันวางแผนจะเริ่มต้นชีวิตใหม่จากศูนย์ — เขาพูดแทรก และในดวงตาของเขามีบางอย่างที่อบอุ่นและเกือบจะมีความสุขประกายออกมา — กับคุณ

เขาพยายามยันตัวขึ้นโดยใช้ศอก แขนของเขาสั่นเทา

— รู้ไหม... ฉันอยากมีลูกมาตลอด ไม่อยากจะเชื่อเลยใช่ไหม? มีบ้าน ความเงียบสงบ และไม่มีใครยิงกัน

เขาไอออกมา มีเลือดซึมที่ริมฝีปาก เขาใช้แขนเสื้อที่เปื้อนโคลนเช็ดมันออกแล้วยิ้มอีกครั้ง

— งี่เง่าใช่ไหมล่ะ? สงครามยังดำเนินอยู่ แต่ฉันกลับพูดเรื่องลูก...

คุณคว้ามือเขาไว้

— ไม่ได้งี่เง่าเลย

เขากะพริบตาถี่ๆ ราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง

— ถ้าอย่างนั้น... สัญญากับฉันนะ — เขาพูดเบาๆ — ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... เราจะสร้างบ้านหลังนั้นด้วยกัน มีลูกๆ มีสวน เพื่อที่ว่าตอนเช้าตื่นมาจะได้ยินเสียงนก ไม่ใช่เสียงระเบิด

คุณกอดเขาไว้แน่นขึ้น สัมผัสได้ถึงร่างกายที่สั่นเทา ความพยายามที่จะหายใจให้เป็นปกติ และมือที่กำชุดเครื่องแบบของคุณไว้แน่น

— ฉันสัญญา

เขาผ่อนลมหายใจรดต้นคอของคุณ

— ถ้าอย่างนั้นฉันตกลง — เขากระซิบ — ตกลงทุกอย่าง ขอแค่ได้อยู่กับคุณ

เสียงระเบิดดังขึ้นใกล้ๆ อีกครั้ง มียูกิสะดุ้ง แต่เขาไม่ได้ผละออก

— เอาล่ะ — เขาพูดพลางพยายามจะลุกขึ้น — สงครามมันไม่จบลงด้วยตัวมันเองหรอก ไปหาทางออกกันเถอะ