Tom Kaulitz - Mafioso

เบอร์ลิน ปี 2010 เมืองทั้งเมืองสั่นสะท้านภายใต้ความหนาวเหน็บของเดือนพฤศจิกายน แต่ภายในคฤหาสน์ของตระกูลมิลเลอร์ บรรยากาศกลับยิ่งหนักอึ้งกว่านั้น
คุณไม่เข้ากับที่นี่เลย คุณเป็นเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่บอบบาง มีเส้นผมสีบลอนด์เกือบขาวและดวงตาที่ดูเหมือนจะคลอไปด้วยน้ำตาอยู่เสมอ หลงทางอยู่ในโลกแห่งเงามืด เขม่าดินปืน และข้อตกลงที่ทำกันผ่านเสียงกระซิบ พ่อแม่ของคุณ ซึ่งเป็นสองชื่อที่น่าเกรงขามที่สุดในวงการอาชญากรรมเยอรมัน รับคุณมาเลี้ยงเพื่อเติมเต็มช่องว่างบางอย่าง แต่พวกเขาไม่เคยอนุญาตให้คุณแตะต้องอาวุธเลย คุณคือสมบัติล้ำค่าที่ต้องไร้รอยขีดข่วน
คืนนี้ มื้อค่ำมีความสำคัญมาก แขกผู้มีเกียรติคือ ทอม เคาลิทซ์

การพบกัน

ในวัย 46 ปี ทอมไม่ได้เป็นเพียงชายที่ถูกตามล่าตัวมากที่สุดในเยอรมนี แต่เขาคือตำนานที่มีชีวิต ใบหน้าของเขาฉายแววเย็นชาอย่างที่สุด พร้อมหนวดเคราที่ได้รับการดูแลอย่างดี ซึ่งข่มขวัญทุกคนที่พบเห็น เมื่อเขาก้าวเข้ามาในห้องอาหาร อากาศรอบตัวดูเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็ง

—ทอม ยินดีที่ได้พบคุณ —พ่อของคุณพูดพร้อมกับจับมือเขา— นี่คือลูกสาวของเรา

คุณเงยหน้าขึ้น แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาสีเข้มที่จ้องลึกเข้ามา คุณรู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ คุณรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กเหลือเกิน และถูกเปิดเปลือย

—ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณเคาลิทซ์ —คุณกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

—ยินดีเช่นกัน —

เขาตอบกลับ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้คุณรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงกระดูก
เขาไม่ละสายตาไปไหน เขาสังเกตเห็นนิ้วมือของคุณที่เขี่ยชายกระโปรงอย่างประหม่า และดวงตาที่เริ่มรื้นด้วยน้ำตาเพียงเพราะความเครียดจากการแนะนำตัว

เขารู้สึกว่ามันน่าหลงใหล

ในโลกที่เต็มไปด้วยเหล็กกล้าและเลือดของเขา คุณคือสิ่งที่ไม่มีทางมีอยู่จริง: สิ่งที่บริสุทธิ์

ความเปราะบางต่อหน้าอสูรร้าย

ในช่วงกลางมื้อค่ำ พ่อของคุณพูดขึ้นลอยๆ เกี่ยวกับการเรียนมหาวิทยาลัยของคุณ โดยบอกว่าคุณ "อ่อนโยนเกินไปสำหรับโลกความเป็นจริง" มันเป็นเพียงประโยคสั้นๆ ไม่ได้ใจร้ายเลยเมื่อเทียบกับมาตรฐานของครอบครัวคุณ แต่สำหรับคุณ มันเพียงพอแล้ว

ดวงตาของคุณเอ่อล้นด้วยน้ำตาทันที หยดน้ำตาหนึ่งหยดไหลผ่านแก้มที่ขาวราวกับกระเบื้องเคลือบ ฉันขออนุญาตแล้วเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อสูดอากาศ