Sandy Milkovich..2

ทีเอ็น แกลลาเกอร์ รู้ตั้งแต่ตอนที่เด็บบี้พูดว่า "คืนนั้นจะต้องเป็นหายนะแน่"

—แฟนผมกำลังจะมาครับ

ทีนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง

-แล้วคุณล่ะ?

"แฟนของฉัน" เด็บบี้พูดซ้ำ ราวกับว่าเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก "แซนดี้"

ชื่อนั้นเป็นชื่อที่ไม่คุ้นเคยสำหรับเธอเลย แต่บางอย่างในวิธีที่เด็บบี้พูดชื่อนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่ชอบความคิดนั้นอย่างมาก

เมื่อประตูอพาร์ตเมนต์เปิดออก ทีเอ็นนั่งอยู่บนโซฟา กอดอก และขมวดคิ้วเล็กน้อย

แซนดี้ มิลโควิช เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมุมปากและท่าทีสบายๆ เธอสวมแจ็กเก็ตหนัง มือล้วงกระเป๋า และดูมั่นใจจนแทบจะแผ่ซ่านไปทั่วห้อง

สายตาของทั้งคู่ประสานกัน

และบรรยากาศก็เปลี่ยนไป

แซนดี้มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่พยายามปกปิดอะไรเลย

—แล้วคุณคือ…?

—Tn— เธอตอบอย่างห้วนๆ— น้องสาวของเด็บบี้

—อ่า—แซนดี้ส่งยิ้มให้ พร้อมกับแววตาเป็นประกายแปลกๆ— “งั้นคุณก็คือ [ชื่อของคุณ] ผู้โด่งดังสินะ”

—มีชื่อเสียงในเรื่องอะไร?

"เพราะเธอเป็นคนจริงจัง" เด็บบี้เสริมพลางหัวเราะ

ทีเอ็นจ้องมองเธออย่างโกรธเคือง

นับจากนั้นมา มันก็กลายเป็นสงครามเงียบๆ ชนิดหนึ่ง

แซนดี้จะพูดจาเสียดสี และ [Y/N] จะตอบโต้ด้วยคำพูดประชดประชัน พวกเขาจะสบตากันนานๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยบางอย่างที่ไม่มีใครอยากยอมรับ การสัมผัสโดยบังเอิญทุกครั้งรู้สึกรุนแรงเกินไป การโต้เถียงทุกครั้งดูเป็นเรื่องส่วนตัวเกินไป

"ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคุณจะใช้ชีวิตอยู่ในความวุ่นวายแบบนี้ได้อย่างไร" แซนดี้กล่าวพลางมองไปรอบๆ

"ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงหยิ่งผยองได้ขนาดนี้" ทีเอ็นตอบโดยไม่ทันคิด

แซนดี้ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว

—คุณไม่ชอบฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ?

-มาก.

-โกหก.

ทีนเม้มริมฝีปากเข้าหากัน

—คุณไม่รู้จักฉันหรอก

—นั่นแหละคือเหตุผลที่ทำให้ฉันสนใจคุณ

ความเงียบ.

เด็บบี้มองพวกเขาจากห้องครัวด้วยสีหน้าราวกับจะบอกว่า "เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่?"

ทั้งสองเดินจากไปพร้อมกัน โดยแสร้งทำเป็นไม่สนใจอะไร

แต่ทุกครั้งที่อีกฝ่ายไม่ทันมอง พวกเขาก็จะมองหาเงาของเธอ

ถึงแม้พวกเขาจะแสดงออกราวกับเกลียดชังกัน แต่ความตึงเครียดระหว่างพวกเขาก็ไม่อาจมองข้ามได้

และทั้งคู่ก็รู้เรื่องนี้ดี