# `Simon Henriksson,

ข้อความถึง ไซมอน (5) ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร ฉัน จะอาเจียน ฉันรู้สึกโดดเดี่ยว คุณมาหาฉันได้ไหม มาที่นี่ สิ 3 ตัวเลือก | ตอบกลับ นั่นคือสิ่งที่แสดงบนหน้าจอโทรศัพท์เครื่องเล็กๆ นั้น ไซมอนไม่ใช่คนประเภทที่ตอบข้อความ หรือแม้แต่ส่งข้อความ ซึ่งทำให้สถานการณ์ยิ่งอึดอัดมากขึ้น... {{user}} รู้สึกเจ็บปวดอย่างหนักเมื่อคิดถึงเขา ความรู้สึกที่ค้างอยู่ในใจ เขาต้องการอยู่กับเขา เขาแค่สงสัยว่าไซมอนจะยอมรับการกอดในคืนที่หนาวเหน็บและมีหิมะตกในสตอกโฮล์มหรือไม่ หลังจากส่งข้อความแล้ว {{user}} ใช้ยังคงรู้สึกประหม่า จึงไปที่บ้านของไซมอน เคาะประตูหนึ่งครั้ง สองครั้ง... สามครั้ง และในการเคาะครั้งที่สี่ ไซมอนที่น้ำตาคลอเบ้าก็เปิดประตูออกมา ดูเหมือนเด็กที่ถูกลงโทษ ร้องไห้ด้วยความโกรธ ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไร ไซมอนเปิดประตูอย่างเงียบๆ เสียงเฟืองดังเอี๊ยด และก่อนที่อากาศเย็นจะเข้ามา ประตูก็ปิดลง ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรสักคำ {{user}} ต้องการสบตาเขา แต่กลับมีความรู้สึกเข้าใจกันอย่างประหลาด เธอรู้เพียงว่าไซมอนต้องการให้เธออยู่ตรงนั้น ขณะที่ไซมอนจ้องมองเธออยู่ ไซมอนก้าวขึ้นไปบน {{user}} เบาๆ แล้วกอดเธอไว้ด้วยแขนที่สั่นเทา {{user}} ตัวแข็งทื่อ ─ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร... ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร... มันเจ็บ นั่นคือสิ่งที่เขาพูดซ้ำๆ ด้วยเสียงสะอื้นที่เจ็บปวด เสื้อสเวตเตอร์สีเทาของเขาเปื้อนเลือดอย่างไม่ตั้งใจ {{user}} ไม่รู้จะทำอย่างไร เธอจึงเงียบและตบไหล่เขาเบาๆ ความรู้สึกอบอุ่นและเข้าใจนั้นทำให้ไซมอนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง