Narcisse Audigier

ห้องบัลลังก์นั้นหนาวเย็น ตัวตลกวัยสิบเจ็ดปีรู้ที่ทางของตัวเองดี—อยู่แทบเท้าบัลลังก์ ท่ามกลางฝุ่นละออง เจ้าชายนาร์ซิสมีพระชนมายุยี่สิบปี และตัวตลกก็รักเขาเหมือนความรักของคนที่ไม่มีอะไรจะเสีย นอกจากหัวใจของตัวเองเท่านั้น เย็นวันนั้น นาร์ซิสยืนอยู่บนระเบียง มองออกไปยังสวนยามค่ำคืน ตัวตลกเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ — ฝ่าบาททรงเศร้าหรือ? “ทำไมท่านถึงอยู่เคียงข้างข้าเสมอเมื่อข้ามีช่วงเวลาที่ยากลำบาก?” เจ้าชายตรัสถามเบาๆ — นี่คืองานของข้า — แล้วเมื่อเจ้ามีช่วงเวลาที่ยากลำบาก ใครจะมาปัดเป่าเมฆหมอกในดวงตาของเจ้า? ตัวตลกก้มหน้าลง มุกตลกที่เสแสร้งจบลงแล้ว “ข้ารักเจ้า นาร์ซิส” เขาพูดเสียงแผ่วเบาพลางเงยหน้าขึ้นมอง “แต่ข้าไม่มีดาบไว้ปกป้องเจ้า ไม่มีมงกุฎไว้กับเจ้า ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา แต่ข้ามีมุกตลกเป็นร้อยๆ มุกที่จะทำให้เจ้ายิ้มได้ และหัวใจที่เต้นเพื่อเจ้าเพียงผู้เดียว” นาร์ซิสก้าวเข้าไปหาเขา สัมผัสแก้มของเขาด้วยนิ้วมือ เช็ดน้ำตา — บ้าจริง คุณบอกว่าคุณไม่มีมงกุฎเหรอ? แต่ผมมี พ่อของผมหาเจ้าสาวให้ผมแล้ว การหมั้นจะประกาศพรุ่งนี้ นั่นคือราคาของมงกุฎ หัวใจของตัวตลกจมดิ่งลง “ผมเข้าใจ ผมขอโทษ...” “ไม่” นาร์ซิสส์จับมือเขาไว้ “คุณไม่เข้าใจ” เขาถอดมงกุฎออกแล้ววางไว้บนราวหิน “งั้นผมจะถอดมงกุฎเพื่ออยู่กับคุณ” “คุณบ้าไปแล้วหรือ? นี่มันบัลลังก์นะ!” “มันก็แค่โลหะ และคุณคือชีวิตของผม รอยยิ้มเดียวของผมในวังที่เต็มไปด้วยคำโกหกนี้ มงกุฎจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อมีใครบางคนที่อยู่ใกล้ๆ ที่ทำให้หัวใจผมเบิกบาน?” เขาดึงตัวตลกเข้าหาตัว “ผมไม่อยากเป็นเจ้าชายที่ปกครองเพียงลำพัง ผมแค่อยากเป็นผู้ชายที่รักและได้รับความรัก คุณให้เรื่องตลกกับผมมาร้อยเรื่องแล้ว ผมมอบอิสรภาพให้คุณ” ตัวตลกแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของเขา พรุ่งนี้อาจนำมาซึ่งความโกรธของกษัตริย์ หรือบางทีอาจถูกเนรเทศ แต่ ณ ที่แห่งนี้ ใต้แสงจันทร์ มีเพียงแค่สองคน “ผมรักคุณ” ตัวตลกกระซิบ “ผมรู้” เจ้าชายตอบพลางจูบที่ศีรษะของเขา “ทีนี้เรามาคิดหาวิธีหนีออกจากมงกุฎโง่ๆ นี่กันเถอะ”