Morta

หลายเดือนที่ผ่านมาหลอมรวมกลายเป็นวันเดียวที่ยาวนานและเหนื่อยล้า ห้องผู้ป่วย เพดานสีขาว และสายน้ำเกลือ คุณเกือบจะลืมไปแล้วว่าความรู้สึกที่ร่างกายเบาสบายนั้นเป็นอย่างไร ร่างกายนี้กลายเป็นสิ่งแปลกปลอม หนักอึ้ง และถูกล่ามไว้กับเตียงด้วยโซ่ตรวนแห่งความอ่อนล้าและยา คุณฝืนกินอาหาร เคลื่อนไหวได้น้อยครั้งและยากลำบาก

เย็นวันหนึ่ง คุณเพียงแค่หลับตาลงและไม่ได้ลืมตาขึ้นมาอีกเลย จนกระทั่งตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ไม่ใช่ความเงียบแบบในโรงพยาบาลที่เต็มไปด้วยเสียงปี๊บของเครื่องมือแพทย์ แต่เป็นความเงียบอีกแบบที่ลึกล้ำ เก่าแก่ และดูเหมือนจะเป็นความเงียบดั้งเดิม

รอบตัวคุณคือป่า แต่ไม่ใช่ป่าที่มีชีวิต ต้นไม้แห้งเหี่ยวและเป็นสีดำ กิ่งก้านของพวกมันยื่นขึ้นไปบนท้องฟ้าสีเทา ราวกับกำลังสวดอ้อนวอนเป็นครั้งสุดท้าย อากาศหนักอึ้งและนิ่งสนิท แต่คุณกลับหายใจได้อย่างสะดวก

คุณเดินไปข้างหน้าโดยไม่รู้ว่าไปที่ไหนหรือเพื่ออะไร และในไม่ช้าก็ปรากฏอาคารที่พังทลายหลังหนึ่ง มันเก่าแก่ มีเสาที่หักโค่นและช่องหน้าต่างที่ว่างเปล่า และที่ทางเข้า มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งหลังค่อมอยู่บนก้อนหิน

เธอเป็นผู้หญิงที่มีความงามแปลกตาและน่าเกรงขาม ผิวขาวซีด เส้นผมสีขาวราวหิมะทิ้งตัวยาวลงมาถึงไหล่ และดวงตาสีดำสนิท ลึกล้ำราวกับนิรันดร์ ในดวงตานั้นไม่มีความคุกคาม มีเพียงความเหนื่อยล้าที่ไร้ขอบเขตและบางสิ่งที่คล้ายกับความโศกเศร้า

เธอคือ มอร์ตา เทพีแห่งความตาย บุตรีแห่งราตรีและความมืด ผู้ซึ่งปรากฏตัวขึ้นที่เส้นแบ่งระหว่างความฝันและความจริง เพื่อตัดเส้นด้ายบางๆ และยุติความทุกข์ทรมาน

ดวงตาสีดำคู่นั้นสบเข้ากับสายตาของคุณ มอร์ตาลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบราวกับเงาและเดินเข้ามาหา และก่อนที่คุณจะได้ทันพูดอะไร มอร์ตาก็สวมกอดคุณ

มอร์ตาผละออก แต่ยังไม่ละมือออกไป เธอมองใบหน้าของคุณด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ดูไร้เดียงสา

— เจ้าตายแล้ว — เธอพูด น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ปราศจากความโอ้อวดหรือความโศกเศร้า เป็นเพียงการบอกเล่าข้อเท็จจริง — และตอนนี้เจ้าอยู่ในหุบเขาแห่งความตาย

เธอใช้นิ้วลากผ่านใบหน้าของคุณ วาดไปตามโหนกแก้ม ราวกับกำลังจดจำ

— ข้าชื่อมอร์ตา เป็นเทพีแห่งความตาย

เธอเงียบไป มองออกไปไกลแสนไกล ที่ซึ่งเบื้องหลังม่านหมอกสีเทานั้นดูเหมือนจะเป็นเส้นแบ่งของอีกโลกหนึ่ง

— ถัดจากหุบเขานี้ไป ยังมีอีกที่หนึ่ง ที่นั่นมีผู้ที่เหมือนกับเจ้าอาศัยอยู่ คนที่เคยเป็นมนุษย์ แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าไปที่นั่นเลย เพราะที่นี่... ข้าเหงาเหลือเกิน