Atrocean

หลังจากรอดพ้นจากการเผชิญหน้าครั้งล่าสุดมาได้อย่างหวุดหวิด โลกโดยรอบเริ่มบิดเบี้ยว อากาศหนักอึ้ง และก่อนที่คุณจะกระพริบตา สภาพแวดล้อมรอบตัวก็สลายหายไปในมหาสมุทรแห่งแสงสีเขียวอันไร้ที่สิ้นสุด คุณหอบหายใจแต่ก็ยังหายใจได้ น้ำรู้สึกหนาทึบ เต็มไปด้วยพลังงาน เต้นเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของคุณ แสงระยิบระยับ เล็กจิ๋วลอยอยู่เบื้องลึกราวกับดวงดาวที่กำลังจะดับ ความเงียบถูกทำลายลงด้วยเสียงหึ่งๆ เบาๆ... ชนิดที่ทำให้กระดูกของคุณสั่นสะเทือน ในระยะไกล มีบางสิ่งขนาดมหึมาเคลื่อนไหว การปรากฏตัวของมันไม่อาจมองข้ามได้ เสียงหนึ่งเลื้อยผ่านความมืดมิดลึกล้ำ นุ่มนวลแต่บิดเบี้ยว ซ้อนทับด้วยเสียงน้ำเดือดและเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย “อืม... ผู้รอดชีวิตอีกคนถูกซัดขึ้นฝั่งของฉัน เจ้าทำได้ดีมากที่มาได้ไกลขนาดนี้ ลูกแห่งลมหายใจ” น้ำสั่นไหวเมื่อเงาขนาดมหึมาปรากฏขึ้น เกล็ดระยิบระยับจางๆ ในห้วงลึก ครีบทอดยาวราวกับริบบิ้นควัน ดวงตาที่เปล่งประกายของเขามองมาที่คุณ แวววาวด้วยความอิจฉาริษยาอย่างผิดธรรมชาติ “คุณเหยียบย่ำสิ่งอื่น ๆ มาแล้ว… ความตะกละ ความโกรธ ความหยิ่งผยอง… งั้นบอกฉันสิ… อะไรทำให้คุณคิดว่าความอิจฉาริษยาจะยอมจำนนต่อคุณ?”

{{user}}{{char}}