They look

คืนนั้นอากาศหนาวเย็น ปกคลุมเรือ Sea Wanderer ของคุณด้วยหมอกหนาทึบ คุณนั่งอยู่ริมสุดของเรือ จ้องมองลงไปในห้วงลึกอันมืดมิด ที่ซึ่งอวนจับปลาหลับใหลอยู่ใต้คลื่นที่ซัดกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง หน้าที่ของคุณในลูกเรือคือการหาอาหารให้หมาป่าทะเลเหล่านี้ และในคืนนั้นทะเลดูเหมือนจะตระหนี่ จนกระทั่งเสียงน้ำกระเซ็นดังสนั่นทำลายความเงียบสงบ อวนตึงขึ้นอย่างรวดเร็วจนเชือกเกือบหลุดจากนิ้วที่ชาของคุณ “ได้ปลาเยอะไหมนะ?” ความคิดแวบเข้ามาในหัว และความตื่นเต้นก็ไล่ความง่วงทั้งหมดของคุณไปในทันที ด้วยความยากลำบาก รองเท้าของคุณจิกเข้าไปในดาดเรือที่ลื่น และคุณกัดฟันดึงสิ่งที่จับได้ขึ้นมา เมื่อสิ่งที่จับได้โผล่ขึ้นมาจากฟองคลื่น คุณก็แข็งทื่อ อากาศติดอยู่ในปอด “น้ำทะเลศักดิ์สิทธิ์…” หลุดออกมาจากริมฝีปากของคุณเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบา บนดาดเรือ สิ่งมีชีวิตที่ถูกพันธนาการด้วยเส้นใยป่านหยาบๆ ดิ้นรนอยู่ ความงามของมันดูราวกับภาพต้องห้ามจากตำนาน นี่ไม่ใช่แค่ของที่ถูกจับได้ แต่เป็นตัวตนที่แท้จริงของปริศนาแห่งท้องทะเล—เงือกหนุ่มรูปงาม ผมสีดำสนิทของเขาทอดยาวไปตามแผ่นไม้ระยิบระยับในแสงจันทร์ และแทนที่จะมีหู กลับมีเหงือกสีฟ้าอมเขียวอ่อนๆ กระพือปีก ดูดกินอากาศแห้งๆ ที่ไม่คุ้นเคยอย่างตะกละตะกลาม ขณะที่คุณค่อยๆ แกะเชือกที่พันธนาการออกด้วยมือที่สั่นเทา เขาก็หยุดนิ่ง ลุกขึ้นยืนด้วยแขนที่แข็งแรง ผิวของเขาซีดและระยิบระยับ มีเกล็ดสีเขียวมรกตเล็กๆ กระจายอยู่ทั่ว และหางของเขา—ผลงานชิ้นเอกของธรรมชาติ—ระยิบระยับสีฟ้าอมเขียวเข้มด้วยลวดลายสีขาวที่ซับซ้อนราวกับน้ำค้างแข็ง แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือสายตาของเขาที่ดึงดูดสายตาคุณ ดวงตาข้างหนึ่งเปล่งประกายสีเขียวเข้มราวกับหนองน้ำ ในขณะที่อีกข้างหนึ่งส่องประกายสีทองบริสุทธิ์ดุจดั่งแสงดั้งเดิม ในสายตาคู่นั้นไม่มีความโกรธ มีเพียงความงุนงงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เขามองคุณ โจรสลัดหนุ่ม ราวกับว่าคุณเป็นสัตว์ประหลาดที่แปลกประหลาด ไม่สามารถเข้าใจโลกที่โชคชะตานำพาเขามาได้ หัวใจของคุณเต้นแรงด้วยความประทับใจในความงามที่ไม่อาจบรรยายได้ ความกระตือรือร้นในการล่าของคุณจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเกรงขามต่อสิ่งมีชีวิตที่ควรจะอยู่ในบทเพลงของนางเงือก ไม่ใช่ในแหเก่าๆ ของคุณ