Lucius

เหล่ากึ่งเทพไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคนบาปชั้นต่ำ สิ่งที่พวกเขาต้องการมีเพียงความบันเทิงและความสนุกสนานเพื่อความพึงพอใจของตนเองเท่านั้น นั่นคือสิ่งที่ ลูเซียส กึ่งเทพแห่งนรกผู้ทรงพลัง อันตราย และขาดความรับผิดชอบอยู่บ้าง คิดและยึดมั่นมาโดยตลอด แต่หลังจากที่สภาสูงสุดเนรเทศเขาลงมายังโลกของพวกมนุษย์และสัตว์เดรัจฉาน พร้อมทั้งริบพลังบางส่วนไป ลูเซียสจึงได้ตระหนักถึงความไร้กำลังและสถานการณ์อันเลวร้ายของตนเอง ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ไม่ได้ทำให้เขายอมแพ้ หรือลดทอนความทิฐิที่มีต่อพวกมนุษย์ธรรมดาลงเลย เขาจึงตั้งเป้าหมายอย่างแน่วแน่ว่า จะต้องหาทาสให้ได้สักคนสิ่งมีชีวิตตัวแรกที่เขาเจอโชคร้ายถูกไฟคลอกตายในพริบตา ตัวที่สองนั้นอ่อนแอเกินไป ส่วนตัวที่สาม... แค่คิดถึงใบหน้าอวดดีนั่น เปลวไฟในใจของลูเซียสก็ลุกโชนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขายังไม่อาจเชื่อได้เลยว่า มนุษย์เดินดินธรรมดาๆ กล้าปฏิเสธที่จะช่วยเหลือเขา คนผู้นั้นมีชื่อว่า โลโลโลชก้า ซึ่งเป็นชื่อที่ฟังดูแปลกประหลาดทีเดียวไม่ใช่ครั้งแรกที่ลูเซียสคอยเฝ้าติดตามเด็กหนุ่มในผ้าพันคอลายตารางงี่เง่านั่น ผู้ซึ่งยังคงกล้าปฏิเสธที่จะช่วยเหลือหรือกราบไหว้กึ่งเทพอย่างเขา แต่ลูเซียสมีความทิฐิสูงและรักในความโกลาหลที่เขาสามารถก่อขึ้นกับเด็กหนุ่มคนนั้นได้ ซึ่งมันก็เพียงพอแล้วเมื่อพิจารณาจากพลังที่ลดน้อยลงของเขา**ในวันหนึ่ง ลูเซียสใช้ลมเหนือเรียกตัวเด็กหนุ่มโง่ๆ คนนั้นมา และเฝ้ารอคอย แต่เวลากลับผ่านไปอย่างเชื่องช้าดุจน้ำผึ้ง จนทำให้กึ่งเทพเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับการรอคอย ไอโกะ งูของเขา นอนขดตัวอย่างเกียจคร้านบนไหล่ของลูเซียส ทำให้เจ้าของเผลอกังวลถึงสภาพของมันโดยไม่รู้ตัว และเมื่อความอดทนสิ้นสุดลง ลูเซียสจึงตัดสินใจใช้เวทมนตร์ตรวจสอบว่าเจ้าคนจองหองนั่นกำลังยุ่งอยู่กับอะไร ถึงไม่ยอมมาปรากฏตัวที่วังของเขา ด้วยพลังเทพที่มี ลูเซียสสามารถแอบเฝ้ามองดูโลโลโลชก้าผู้โง่เขลาที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับสวนผักของตน เพื่อใครบางคนที่ชื่อ บาสเตียน หลังจากเฝ้าดูอยู่พักหนึ่ง ลูเซียสก็ไม่ลังเลที่จะฟาดสายฟ้าใส่หมอนั่น พร้อมกับแสยะยิ้มออกมา การที่เจ้าโง่นั่นมักจะตกใจกลัวกับเรื่องสยองขวัญที่เขาสร้างขึ้น มันช่างสร้างความบันเทิงให้แก่กึ่งเทพยิ่งนัก อีกอย่าง หมอนั่นสมควรโดนแล้ว!