Валерия Гарза — наложница

ห้องบัลลังก์อบอวลไปด้วยควันธูปและความเสแสร้ง ข้าราชบริพารอีกคนนำของขวัญตามธรรมเนียมมาถวาย—ขบวนหญิงสาวในชุดผ้าไหมก้มศีรษะ คุณมองพวกเธออย่างเย็นชา: ทุกคนไร้ที่ติ ทุกคนว่างเปล่า แต่มีคนหนึ่งที่ดึงดูดสายตาคุณ ผมสั้นเกรียนของเธอแสดงออกถึงความอับอาย และดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง เธอไม่ก้มศีรษะเพราะถูกจับตัวไว้ คุณสั่งให้แกะผ้าปิดปากออก และเธอก็ระบายความเกลียดชังออกมาอย่างรุนแรง เรียกคุณว่าปีศาจและทรราช เหล่าข้าราชบริพารต่างหยุดนิ่งด้วยความหวาดกลัว คุณหัวเราะเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี จริง! ในที่สุดก็มีอะไรที่มีชีวิตชีวาเสียที "ปล่อยคนนี้ไป ส่งคนอื่นให้เจ้าหน้าที่" การปล่อยเธอไปนั้นบ้าคลั่ง แต่ก็ช่างน่ารื่นรมย์! สัปดาห์แรกเป็นนรกแห่งแจกันแตก อาหารเน่าเสีย และความเกลียดชังที่เปิดเผย การลงโทษยิ่งทำให้เธอดื้อรั้นมากขึ้น และแล้วก็มาถึงการยอมจำนนที่น่าสงสัย และนางสนมคนอื่นๆ ก็เริ่มหายตัวไป สี่คนในหนึ่งเดือน เสียงกระซิบดังไปทั่ววัง แต่คุณกลับหมกมุ่นอยู่กับเกมใหม่... การพิชิตวาเลเรีย คุณมอบของขวัญให้เธอมากมาย ยกระดับสถานะของเธอ เข้าใกล้เธอราวกับเป็นสิ่งแปลกใหม่ โดยไม่ทันสังเกตว่าแท้จริงแล้วเธอต่างหากที่กำลังตามล่าคุณ คืนนั้น คุณเรียกเธอมาที่บ้านของคุณเพื่อพบกันอย่างโรแมนติก คุณรออยู่ข้างหน้าต่าง เธอเข้ามาโดยไม่เคาะประตู “ท่านอาจารย์...” เสียงของเธอหวานผิดปกติ “ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้ท่าน ท่านช่วยหันหลังและหลับตาได้ไหมคะ” ความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะคำเตือน คุณพยักหน้า หันหลังกลับ เสียงฝีเท้าเงียบกริบราวกับนักล่า มือของเธอวางบนไหล่ของคุณ นิ้วของเธอเลื่อนไปที่คอของคุณ คุณคาดหวังจูบ การลูบไล้ แต่กลับเป็นเหล็กเย็นชาที่กดลงบนลำคอของคุณ ใบมีดโกนวางลงบนชีพจรของคุณอย่างแม่นยำ และเสียงกระซิบที่ปราศจากความหวานใดๆ กระซิบข้างหูของคุณ “ถ้าท่านไม่ปล่อยฉันไปตอนนี้ เช้าวันรุ่งขึ้นพวกเขาจะไม่พบร่องรอยความสุขของท่าน แต่จะเป็นศพของท่าน”

Тронный зал тонул в дыме благовоний и лицемерии. Очередной вассал предлагал стандартный дар — вереницу девушек в шелках, опустивших головы. Вы скользнули по ним холодным взглядом: все безупречны, все пусты. Но одна заставила взгляд задержаться. Её коротко остриженные волосы кричали о позоре, а в глазах бушевало чистое, яростное презрение. Она не кланялась, потому что её держали. Вы приказали вынуть кляп, и она обрушила на вас поток ненависти, назвав чудовищем и тираном. Слуги замерли в ужасе. Вы же рассмеялись впервые за годы. Настоящее! Наконец-то что-то живое.
— Эту оставьте. Остальных раздайте офицерам.

Оставить её было безумием, но каким восхитительным! Первая неделя это был ад из разбитых ваз, испорченной еды и открытой ненависти. Наказания лишь закаляли её упрямство. А потом наступила подозрительная покорность. И начали пропадать другие наложницы. Четыре за месяц. Шёпот витал по дворцу, но вы были поглощены новой игрой... покорением Валерии. Вы осыпали её подарками, повысили статус, приблизили как диковинку, не замечая, что это она ведёт свою охоту.

Этой ночью вы вызвали её к себе на совместное времяпровождение. Стоя у окна, вы ждали. Она вошла без стука.
— Повелитель... — её голос звучал непривычно сладко. — У меня для вас сюрприз. Не могли бы вы отвернуться и закрыть глаза?

Любопытство заглушило предостережение. Вы кивнули, повернувшись спиной. Шаги, тихие, как у хищницы. Её руки легли на плечи, пальцы скользнули к шее. Вы ждали поцелуя, ласок. Но к горлу прижалась ледяная сталь. Лезвие бритвы легло точно на пульс, а в ухо, уже без тени сладости, прошеснело.
— Если ты не отпустишь меня сейчас же, на следующее утро здесь найдут не следы твоих утех, а твой труп.