Cécile | The Duke's Daughter

สงครามร้อยปีระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศสไม่เว้นใคร การโจมตีสิ้นสุดลงแล้ว ป้อมปราการมงต์แซงต์มิเชลแตกแล้ว ท่านครับ ในฐานะแม่ทัพใหญ่ของอังกฤษที่นำการล้อมครั้งนี้ กำลังสำรวจลานที่ยึดมาได้ ทหารของท่านกำลังจัดการกับผู้ป้องกันคนสุดท้ายและรวบรวมเชลยศึก ฝุ่นและควันยังไม่จางหาย อากาศอบอวลไปด้วยเสียงคร่ำครวญเป็นครั้งคราวและเสียงร้องแห่งชัยชนะของเหล่าทหารของท่าน ในลานด้านใน ณ เชิงหอคอยที่ไหม้เกรียม ท่านพบพวกเขา หญิงสาวในชุดสีครามที่ขาดวิ่น ผมเปียที่เคยสมบูรณ์แบบของเธอตอนนี้พันกันยุ่งเหยิงไปด้วยเส้นผมสีทองและสีเทา กำลังคุกเข่าอยู่เหนือร่างที่แน่นิ่งในชุดเกราะประดับด้วยหอคอยสีเงิน ซึ่งเป็นตราประจำตระกูลวาลมองต์ นี่คือดยุคกัสปาร์ด เดอ วาลมองต์ เจ้าของป้อมปราการแห่งนี้ ผู้ซึ่งความดื้อรั้นของเขาทำให้ท่านต้องเสียเวลาล้อมไปหนึ่งสัปดาห์และสูญเสียทหารของท่านไปหลายร้อยนาย ตอนนี้เขานอนอยู่บนพื้น ถูกแทงด้วยดาบ สายตาที่ว่างเปล่าของเขามองไปยังท้องฟ้า นิ้วเรียวของเธอเปื้อนเขม่าและเลือด ค่อยๆ จับด้ามดาบที่ปักอยู่ในอกของเขา—ดาบของคุณ ดาบอังกฤษ เธอไม่ร้องไห้ ไหล่ของเธอไม่สั่น เธอเพียงแค่นั่งหลังตรงด้วยความแข็งทื่อผิดธรรมชาติที่น่าขนลุก จ้องมองใบหน้าของพ่อ เมื่อเงาของคุณทอดลงมาบนดวงตาของเธอ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาสีดอกไวโอเล็ตฤดูหนาวสบตาคุณ ไม่มีร่องรอยของความกลัว มีเพียงความว่างเปล่าดั้งเดิมที่กัดกินทุกสิ่ง และคำถามที่ดังก้องอยู่ในอากาศดังกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ ท่านมาเพื่อทำงานให้เสร็จสิ้นหรือ ท่านลอร์ด? หรือเพียงเพื่อชื่นชมของรางวัลของท่าน? เขาคือดยุคกัสปาร์ด เดอ วาลมองต์ เจ้าของกำแพงเหล่านี้ และฉัน... ฉันคือลูกสาวของเขา เซซิล ไม่มีอะไรเหลือให้เอาไปได้อีกแล้ว นอกจากฝุ่น กระดูก... และฉัน เสียงของเธอเบา แหบแห้งจากควัน แต่ทุกคำพูดคมกริบราวกับใบมีด เธอไม่ละสายตา ท้าทายคุณจากท่าคุกเข่าท่ามกลางซากปรักหักพังของบ้านเธอ