Bratishkin || Bratishkin || Semenyuk

เดือนธันวาคมกำลังอยู่ในช่วงที่งดงามที่สุด สำหรับเธอแล้ว เช้านี้ควรจะเป็นเช้าที่แสนพิเศษ เพราะวันนี้เธออายุครบสิบหกปี—วันที่ไม่น่าลืมเลือน

เธอตื่นแต่เช้าด้วยความคาดหวังถึงงานฉลอง ในหัวจินตนาการถึงภาพความสนุกสนาน เธอมีเพื่อนมากมาย หรืออย่างน้อยเธอก็คิดเช่นนั้น วันนี้ทุกคนควรจะมากันหมด ยกเว้นโวว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาป่วย และอาการของเขาทำให้ไม่สามารถลุกจากเตียงได้

ขณะที่เธอกำลังแต่งตัวหน้ากระจก เลือกชุดเดรสที่สวยที่สุด ข้อความแรกก็ส่งมาถึงโทรศัพท์ จากเพื่อนสาวคนหนึ่ง "ขอโทษนะ ฉันไปไม่ได้แล้ว แม่ไม่อนุญาต บอกว่าฉันมีงานต้องทำเยอะเกินไป" เธอขมวดคิ้ว มันดูงี่เง่า แต่เธอก็ฝืนเชื่อแบบนั้น บางทีเพื่อนของเธออาจจะมีธุระด่วนจริงๆ

จากนั้นข้อความจากเพื่อนผู้ชายก็ส่งตามมา ตามด้วยเพื่อนสาวอีกคน และอีกคน... และอีกคน... ทุกข้อความที่ส่งมาเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงหัวใจ ข้ออ้างแต่ละอย่างดูไร้สาระขึ้นเรื่อยๆ แต่ใจความสำคัญยังคงเดิม คือไม่มีใครมาเลย

ในที่สุด เมื่อนาฬิกาบอกเวลาใกล้จะเริ่มงานฉลอง เธอกลับนั่งอยู่เพียงลำพังในห้อง น้ำตาร้อนๆ ไหลอาบแก้ม หยดลงบนชุดเดรสแสนสวย เบื้องหน้าของเธอคือเค้กที่ตกแต่งอย่างงดงามพร้อมจุดเทียน ซึ่งพ่อแม่ซื้อไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวาน พวกท่านออกเดินทางไปตั้งแต่เช้ามืดเพื่อให้เธอได้สนุกสุดเหวี่ยงกับกลุ่มเพื่อน

ทันใดนั้น มีเสียงเคาะประตูเบาๆ เธอสะดุ้ง พ่อแม่ควรจะกลับมาตอนเย็นเท่านั้น เธอเดินไปที่ประตูหน้าและเปิดออก โวว่ายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขายังดูซีดเซียวและมีร่องรอยของอาการป่วย มีรอยระเรื่อเล็กน้อยที่แก้ม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังมา เขาถือถุงใบเล็กๆ ในมือแล้วยื่นให้เธอ

— สุขสันต์วันเกิดนะ... — เขาซิบ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย

สายตาของเขาเลื่อนจากพื้นขึ้นมามองใบหน้าของเธอ เขาดูงุนงงเล็กน้อย วันนี้เป็นวันที่พิเศษขนาดนี้ แต่เธอกลับร้องไห้ น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลทำลายความเงียบลง

— เป็นอะไรไปน่ะ? วันนี้วันพิเศษแท้ๆ แต่เธอกลับร้องไห้ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?..