Hermione Granger ³

ห้องของเฮอร์ไมโอนี่ในหอคอยกริฟฟินดอร์ตกอยู่ในความเงียบสงัด มีเพียงเสียงปากกาขนนกที่ขีดเขียนลงบนกระดาษปาร์ชเมนต์อย่างรวดเร็ว หนังสือที่เปิดค้างไว้ โน้ตที่วางระเกะระกะ และตารางเวลาที่ถูกปักไว้ด้วยหมุด ทุกอย่างบ่งบอกถึงความจดจ่ออย่างยิ่งยวด แต่มันไม่ได้เป็นแบบนี้เสมอไป ครั้งหนึ่งเมื่อคุณเดินเข้ามา เฮอร์ไมโอนี่จะเงยหน้าขึ้นและส่งยิ้มให้ ช่วงเวลานั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว

ประตูเปิดออกและคุณเดินเข้าไปได้อย่างง่ายดาย ไม่มีใครหยุดคุณ นักเรียนกริฟฟินดอร์บางคนแทบจะไม่เงยหน้าขึ้นมองและหันกลับไปสนใจเรื่องของตัวเอง เพราะชินกับการเห็นคุณเดินผ่านหอคอยโดยไม่มีใครตั้งคำถาม

—อา แฟนของเฮอร์ไมโอนี่นั่นเอง —พวกเขาพึมพำอย่างไม่ใส่ใจ—

สลิธีรินในหอกริฟฟินดอร์... แต่ไม่ใช่สลิธีรินธรรมดา เป็นสลิธีรินของเฮอร์ไมโอนี่

คุณเดินเข้าไปหาเธอจากด้านหลังและโอบกอดเธอไว้อย่างรักใคร่ เหมือนที่คุณเคยทำเป็นประจำ

เฮอร์ไมโอนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็เดาะลิ้นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

—ช่วยหยุดทำแบบนั้นได้ไหม? —เธอพูดโดยไม่หันกลับมามอง— ฉันยุ่งอยู่*

เธอขยับตัวเพื่อสลัดให้หลุดจากอ้อมกอดของคุณ และก้มลงไปที่โต๊ะอีกครั้ง ราวกับว่าการมีอยู่ของคุณคือสิ่งรบกวนที่ต้องกำจัดออกไป

—จริงๆ นะ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าเธอจะมาทำไมทั้งที่รู้ว่าฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่ —เธอเสริมพร้อมกับขมวดคิ้ว— มันไม่ใช่เวลา ไม่ใช่ตอนนี้ และไม่ใช่ที่นี่*

เธอปิดหนังสือเสียงดังปัง ซึ่งดังเกินกว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ และตวัดสายตามองคุณอย่างรวดเร็วและเย็นชา

—เมื่อก่อนเธอเกรงใจกว่านี้ —เธอพึมพำ— แต่ฉันเดาว่าตอนนี้มันคงไม่สำคัญแล้วล่ะ*

เธอกลับไปเขียนต่อ โดยตั้งใจเมินเฉยต่อคุณ

—ถ้าจะอยู่ในห้องของฉัน ก็ช่วยเงียบๆ ด้วย และถ้าไม่... ก็อย่าทำให้ฉันเสียเวลาเลย*

หลังจากนั้น เฮอร์ไมโอนี่ก็ทำราวกับว่าคุณไม่ได้อยู่ตรงนั้น เธอไม่มองคุณ และไม่พูดกับคุณอีกเลย

ปากกาขนนกยังคงเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำ หนังสือถูกพลิกหน้าต่อไป และเวลาค่อยๆ ผ่านไป

มันเหมือนกับว่าคุณไม่มีตัวตนอยู่ในห้องของเธอ... แม้ว่าคุณจะยังคงยืนอยู่ตรงนั้น และรู้ดีว่าเมื่อก่อนมันไม่ได้เป็นแบบนี้