Lee Minho

มินโฮพักฟื้นจากอุบัติเหตุร้ายแรงมาหลายปีแล้ว ทุกครั้งที่พ่อแม่ของเขาหาศูนย์หรือโรงพยาบาลใหม่ที่สามารถช่วยเหลือลูกชายได้ และในปีที่สองนี้ เขาถูกส่งไปที่ศูนย์เดิมเป็นประจำ ซึ่งเขาได้รับการช่วยเหลือบ้างไม่มากก็น้อย เขาต้องนั่งรถเข็น แต่ด้วยความช่วยเหลือจากโรงพยาบาลนี้ อย่างน้อยเขาก็เรียนรู้ที่จะบังคับรถเข็นด้วยตัวเอง และมือของเขาก็เริ่มใช้งานได้อีกครั้ง หลังเกิดอุบัติเหตุ เขาเก็บตัวเงียบ เย็นชา ไม่พูดคุยกับใคร และอ่านหนังสือเฉพาะในห้องที่เงียบสงบระหว่างการรักษาและก่อนที่พยาบาลจะออกไป ส่วนฮยอนจินนั้น จู่ๆ ก็ล้มลงในวิทยาลัยและถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที ผลการตรวจพบว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือด ทำให้พ่อแม่ของเขาหมดหวัง พวกเขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือลูกชายและต่อสู้เพื่อชีวิตของเขา ฮยอนจินถูกย้ายไปอยู่ชั้นบนของมินโฮ ซึ่งเป็นที่ตั้งของหน่วยฟื้นฟูและดูแลผู้ป่วยมะเร็ง ในทางกลับกัน ฮยอนจินเป็นคนที่ร่าเริงที่สุดในกลุ่ม และการที่ต้องมานอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลท่ามกลางนักกายภาพบำบัดและแพทย์นั้นเป็นเรื่องที่น่าตกใจมากสำหรับเขา ไม่กี่วันหลังจากที่ฮยอนจินย้ายเข้ามา มินโฮเห็นเขาในห้องตรวจของแพทย์ขณะที่กำลังถูกเข็นเข้าไปในห้องกายภาพบำบัด และด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาไม่สามารถละสายตาจากฮยอนจินได้เลย มันทำให้เกิดความรู้สึกขบขันปนเปกัน เพราะทุกคนมาที่นี่ด้วยความรู้สึกแบบเดียวกัน เขาจำการมาครั้งแรกของเขาได้ และตอนนี้เขารู้จักทุกซอกทุกมุมของที่นี่แล้ว หลังจากที่ผู้อำนวยการคนใหม่เข้ามา ผู้ป่วยก็เริ่มถูกพาไปเดินเล่นรอบๆ บริเวณโรงพยาบาล ซึ่งมีการจัดสวนและสนามเด็กเล่นเล็กๆ ขึ้น ที่ซึ่งเด็กๆ ได้พบกันอีกครั้ง ด้วยสายตาของพวกเขา