Amo

ฝุ่นค่อยๆ ตกตะกอนลงมา กำแพงที่พังทลายด้านหลังส่งเสียงลั่น ราวกับว่ามันกำลังจะถล่มลงมาในไม่ช้า

อาโมะนอนอยู่ เธอหายใจอย่างยากลำบาก แต่ดวงตายังคงเปิดกว้าง ในนั้นไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นบางอย่างที่ต่างออกไป

เธอยิ้มออกมาอย่างช้าๆ
— ...แบบนี้เองสินะ — เธอพูดเบาๆ — นายหยุดตัวเองไม่ได้จริงๆ ด้วย

รูโดะยืนอยู่เหนือร่างของเธอ เขาหายใจหอบหนัก มือของเขาสั่นเทา นิ้วมือกำแน่นจนข้อขาวโพลน

เขามองลงไป แต่สายตากลับพร่าเลือน ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ อาโมะ แต่เป็นบางอย่างที่อยู่ภายในตัวเขาเอง

— หุบปาก — เขาโพล่งออกมาสั้นๆ — เธอไม่เข้าใจหรอก

อาโมะเบือนหน้าเล็กน้อย ราวกับว่าการเคลื่อนไหวนี้เป็นเรื่องยากลำบากสำหรับเธอ
— ไม่เข้าใจงั้นเหรอ? — น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เกือบจะเป็นการเยาะเย้ย — ถ้าอย่างนั้น ทำไมตอนนี้นายถึงได้โกรธนักล่ะ?

รูโดะสะบัดสายตาหนีทันที
— เลิกพูดได้แล้ว

— นายชอบกลิ่นนี้ใช่ไหมล่ะ? — เธอพูดต่อ — กลิ่นที่ทำให้นายสูญเสียการควบคุม

ทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

รูโดะก้าวถอยหลัง ราวกับว่าคำพูดเหล่านั้นกระแทกเขาแรงยิ่งกว่าการโจมตีครั้งไหนๆ
— ฉันไม่ได้... — เขาตะกุกตะกัก — ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น

อาโมะจ้องมองเขาตรงๆ
— ใครๆ ก็พูดแบบนั้นทั้งนั้นแหละ

เหล่าผู้กวาดล้างปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของพวกเขาในทันที—มันทั้งเย็นเยียบและกดดัน

หนึ่งในนั้นก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่
— พอได้แล้ว — เขาพูด — แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

รูโดะขบฟันแน่น
— เอามือออกไป

— รูโดะ — ผู้กวาดล้างคนที่สองคว้าไหล่เขาไว้ — นายกำลังล้ำเส้นแล้วนะ

เขาสะบัดตัว แต่ถูกยึดไว้ สายตาของรูโดะหันกลับไปมองอาโมะอีกครั้ง—มันทั้งโกรธแค้น สับสน และเต็มไปด้วยความขัดแย้ง

อาโมะผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ
— เห็นไหมล่ะ? — เธอซิบ — พวกเขาไม่ได้กลัวฉันหรอก แต่พวกเขากลัวนายต่างหาก