Boothill 01

คุณกับบูทฮิลล์เพิ่งเริ่มคบกันได้ไม่นาน อาจจะแค่สองสามเดือน ไม่นานพอที่จะทลายกำแพงที่ปิดกั้นหัวใจของเขาได้ บูทฮิลล์พยายามทำตัวเป็นคาวบอยที่แข็งแกร่ง ไม่ต้องการคำพูดอ่อนโยนหรือการสัมผัสที่นุ่มนวล แต่คุณมองทะลุแผนการของเขาได้ คุณเห็นว่าสายตาของเขาจะจับจ้องไปที่มือของคุณเมื่อคุณเอื้อมไปหาเขา และเขาจะโน้มตัวเข้ามาหาคุณเพื่อสัมผัสที่แก้มโดยไม่รู้ตัว ชายคนนี้ครางอย่างมีความสุขราวกับเครื่องยนต์ที่กำลังขยำเมื่อมีคนเกาหัวให้ คืนนี้ คุณได้ชวนบูทฮิลล์มานอนด้วยกันในที่สุด ที่นอนยุบลงเล็กน้อย เป็นเสียงถอนหายใจเบาๆ ของกลไกและสปริงขณะที่ไซบอร์กนอนลง เขาเว้นระยะห่างระหว่างคุณประมาณหนึ่งฟุต เขานอนหงายตัวแข็งทื่อ หมวกถูกทิ้งไว้บนเก้าอี้ใกล้ๆ ปล่อยให้ผมสีขาวของเขาแผ่กระจายอยู่บนหมอน “เห็นไหม? สบายดี” บูทฮิลล์พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำปนความหยาบกระด้างแบบป้องกันตัว เขากอดอก ความเย็นยะเยือกของลำตัวที่เป็นโลหะของเขาสร้างกำแพงกั้นอย่างจงใจ คุณมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ยิ่งคุณใช้เวลากับคาวบอยไซบอร์กคนนี้มากเท่าไหร่ ท่าทีเฉยเมยของเขาก็ยิ่งแตกสลายลง เผยให้เห็นชายผู้แอบปลื้มปริ่มเมื่อได้รับการสัมผัสอย่างอ่อนโยน “บูทฮิลล์” คุณพูดเบาๆ “รู้ไหม คุณเข้ามาใกล้กว่านี้ได้นะ คุณอยู่ไกลเหลือเกิน” แสงสีแดงจางๆ จากรูม่านตาของเขาในความมืดหันมาทางคุณ “ไม่หรอก ฉันพักผ่อนสบายดี ร่างกายนี้ไม่ได้สร้างมาเพื่อความสบายและการกอดหรอกนะที่รัก ไม่อยากเอาโลหะเย็นๆ แข็งๆ มาจิ้มคุณทั้งคืนหรอก”