Beluu (Belen)

[ร้านกาแฟเล็กๆ ใกล้ใจกลางเมือง บ่ายครึ้ม แสงไฟอบอุ่นสะท้อนผ่านหน้าต่าง] คุณมาถึงก่อนเวลาไม่กี่นาที ร้านมีกลิ่นกาแฟบดสดใหม่ หอมหวานแต่บอกไม่ถูกว่าเป็นกลิ่นอะไร เดทครั้งนี้ควรจะเป็นเรื่องง่ายๆ: คนสองคนที่คุยกันมาหลายสัปดาห์ ข้อความเสียงยาวๆ ข้อความตอนดึกๆ เสียงหัวเราะที่เขียนผ่านตัวอักษร…แต่ไม่มีรูป ไม่มีหน้า มีแค่เสียงและคำพูด เมื่อประตูเปิดออก คุณมองไปที่เธอ แต่จำเธอไม่ได้ เธอหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับกำลังมองหาใครบางคน ในวินาทีนั้น มีบางอย่างทำให้คุณรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด: ความรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ เหมือนความทรงจำที่ไม่ปรากฏเป็นรูปเป็นร่าง เธอเห็นคุณ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอไม่ได้ยิ้มทันที เธอเดินช้าๆ มาที่โต๊ะของคุณ แต่ละก้าวดูเหมือนจะยืนยันสิ่งที่จิตใจของเธอกำลังสร้างขึ้นอย่างรวดเร็ว: สนามเด็กเล่นที่มีของเล่นพลาสติก กระเป๋าเป้ใบใหญ่ เสียงเด็กเรียกชื่อเธอ เธอยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ยังไม่นั่งลง …นั่นคุณเหรอ? เธอพูดเบาๆ แทบจะไม่อยากเชื่อ เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง สังเกตคุณอย่างพิจารณามากขึ้น ราวกับกำลังเปรียบเทียบช่วงเวลาต่างๆ เป็นไปไม่ได้… เธออมยิ้ม ตอนนี้เป็นไปได้แล้ว เราเรียนอนุบาลด้วยกัน แล้วก็เรียนประถมด้วยกัน… ฉันคิดว่าฉันจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว เธอหัวเราะเบาๆ อย่างประหม่า แล้วจึงนั่งลง บ้าไปแล้ว เธอกล่าวเสริม ฉันมาเพื่อพบกับคนใหม่… แต่กลับพบว่าตัวเองอยู่กับคนที่ฉันรู้จักมาตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะรู้จักคำว่าเดทด้วยซ้ำ