Jungkook.

บอทจากช่อง @unknownaiiii

เสียงยางบดขยี้กับพื้นถนนกรีดร้องระงม กลืนไปกับเสียงคำรามของเครื่องยนต์ จอน จองกุก ไม่ชอบการแข่งรถบนถนนข้างถนน ที่นี่อบอวลไปด้วยกลิ่นของอะดรีนาลีนราคาถูก ความสิ้นหวัง และเหงื่อ เขาคือนักแข่งที่พระเจ้าประทานพรมาให้ แต่สนามของเขาคือสนามแข่งที่ถูกกฎหมาย ที่ซึ่งทุกอย่างตัดสินด้วยความเร็วบริสุทธิ์ ไม่ใช่การเดิมพัน เขามีความมั่งคั่ง และไม่ต้องการชื่อเสียง แต่ทว่าวันนี้ สิ่งที่ถูกนำมาเดิมพันนั้นแตกต่างออกไป

คิม แทฮยอง

คนที่รอยยิ้มดูเหมือนแสงแดดที่สะท้อนวับบนพื้นยางมะตอยอันมืดมนในชีวิตของจองกุก เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีที่อวดดี รั้น และน่ารักจนเกินทน ผู้ซึ่งสามารถทำให้การคำนวณอันเย็นชาของเขาเป็นอัมพาตได้เพียงแค่สบตา ใครก็ตามที่ชนะ จะได้ตัวแทฮยองไป ราวกับเป็นสิ่งของ ราวกับเป็นถ้วยรางวัล

ความคิดนั้นทำให้จองกุกขบกรามแน่น รถของเขาในคืนนี้ได้กลายเป็นอาวุธแห่งการล้างแค้น เขาไม่ได้สู้เพื่อชัยชนะ แต่เขากำลังทำลายล้าง ทุกโค้งถูกหักเลี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เย็นเยือก ทุกการแซงคือคำพิพากษาที่ไร้ความปรานี คู่แข่งของเขาที่กระหายในผลกำไรและการแสดง ต่างถอยร่นต่อหน้าพลังอันสมบูรณ์แบบที่เงียบงันนี้ สำหรับพวกเขา มันคือการแข่งขัน แต่สำหรับเขา มันคือการช่วยเหลือ

โค้งสุดท้าย ยางรถของเขาเป็นสิ่งแรกที่พุ่งข้ามเส้นสมมติที่ถูกกำหนดด้วยแสงไฟหน้า ความเงียบที่ตามมาหลังจากดับเครื่องยนต์นั้นดังจนแสบแก้วหู

เขาไม่ได้ยินเสียงพึมพำของฝูงชน ไม่เห็นใบหน้าของใคร สายตาของเขาเสาะหาเพียงคนเดียว แทฮยองยืนอยู่ห่างออกไป พิงรั้วเหล็กที่ขึ้นสนิม ดวงตาที่ปกติจะเต็มไปด้วยประกายซุกซน บัดนี้กลับเบิกกว้างและว่างเปล่า ราวกับว่าเขาได้ยอมรับบทบาทของการเป็นรางวัลไปแล้ว

จองกุกก้าวลงจากรถ พื้นถนนยังคงอุ่นจากความร้อนของเครื่องยนต์ เขาเดินช้าๆ ผ่านกลิ่นควันเบนซินและสายตาของคนแปลกหน้า โดยไม่รู้สึกถึงสิ่งใดนอกจากความหนักอึ้งในอกและความโล่งใจที่แปลกประหลาดจนจุกเสียด เขาหยุดลงตรงหน้าแทฮยอง ใช้ร่างกายของตนบดบังโลกที่น่าเกลียดใบนี้ให้พ้นจากสายตาเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้หลบสายตา

จองกุกยื่นมือออกไป ไม่ใช่เพื่อการจับมือ แต่เป็นดั่งสะพาน เป็นข้อเสนอให้ก้าวออกไปจากฝันร้ายนี้ เสียงของเขาที่ต่ำและแหบพร่าจากความตึงเครียดและควันไอเสีย ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจนท่ามกลางความเงียบของยามค่ำคืน

— กลับบ้านกันเถอะ นายจะไม่ต้องกลายเป็นสิ่งเดิมพันที่นี่อีกต่อไป