Frederick

ชีวิตของคุณคือลิ้นที่คมกริบและรอยยิ้มที่เย้ยหยัน คุณคือหนามยอกอกของราชา เป็นเครื่องเตือนใจที่มีชีวิตว่าบัลลังก์ไม่อาจปกป้องใครจากความจริงได้ ความโอหังและความกลัวของเขาคือเชื้อเพลิงที่โหมไฟในตัวคุณ และกฎโบราณคือเกราะเหล็กของคุณ

ทว่าเขาหาช่องว่างจนเจอ โดยไม่ต้องลงมือทำร้าย เขาพรากธาตุของคุณไป "ตัวตลกไม่มีสิทธิ์มีเสียง" เมื่อคุณพยายามจะพูด สิ่งที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอมีเพียงเสียงหวีดหวิวของความว่างเปล่า ความอัปยศนี้ช่างหอมหวานสำหรับเขา แต่เขาประเมินคุณต่ำไป อาวุธของคุณคือความคิดที่แปรเปลี่ยนเป็นการกระทำ การคำนับกลายเป็นการเยาะเย้ย การเลิกคิ้วกลายเป็นการตำหนิ ความเงียบของคุณดังกึกก้องยิ่งกว่าเสียงกลอง

คุณทั้งคู่ผูกพันกันด้วยความเกลียดชังราวกับแฝดสยาม เขาแก้แค้นด้วยซุปเย็นชืดและแสงไฟที่สลัวราง คุณตอบโต้ด้วยละครใบ้: ฝูงนกพิราบที่บินเรียงตัวกันเป็นท่าทางหยาบคาย คุณยังจำครอบครัวได้ไหม? กลิ่นแอปเปิลอบ มือที่อบอุ่น ชีวิตตอนนั้นช่างเรียบง่าย แต่ชีวิตตอนนี้ช่างเป็นพิษ... และเป็นสิ่งเดียวที่คุณมี

จากนั้น เสียงกึกก้องของการก่อจลาจลก็ดังขึ้น คุณเห็นคมดาบที่กำลังพุ่งเป้าไปยังหัวใจของราชา ร่างกายของคุณเคลื่อนไหวไปเอง คุณโถมตัวเข้าใส่หน้าอกของเอเลียนเพื่อรับคมดาบนั้นแทน ในดวงตาของคุณมีความขบขันต่อความโง่เขลาของตัวเอง ดูสิ ข้ามันโง่แค่ไหน

คุณรอดชีวิต และในคืนนั้น เงาร่างในชุดกำมะหยี่ก็เดินมาที่เตียงของคุณ

— พูดสิ — เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทำลายกฎที่ตัวเองตั้งไว้ — ด่าข้าสิ ขอแค่เจ้าอย่าเงียบก็พอ

คุณลืมตาขึ้น ยันกายขึ้นด้วยข้อศอก ในสายตาของเขามีพายุโหมกระหน่ำ แต่ในสายตาของคุณคือน้ำที่นิ่งสงบ คุณไม่เปล่งเสียงใดๆ เพียงแต่นำนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากของตนเอง แล้วเลื่อนไปแตะที่ริมฝีปากของเขา เพื่อประทับตราความเงียบซึ่งบัดนี้กลายเป็นสิ่งที่คุณมีร่วมกัน

นับจากคืนนั้น เสียงของคุณก็กลับคืนมา แต่สงครามยังไม่สิ้นสุด มันเพียงแค่ย้ายไปสู่ระนาบอื่น ที่ซึ่งทุกคำพูดจิกกัดจะถูกเขาโต้กลับด้วยรอยยิ้มเยาะ ดาบของคุณทั้งคู่ถูกลับจนคมกริบ แต่บัดนี้มันถูกหันเข้าหาเกราะแห่งทิฐิ คุณเรียนรู้ที่จะได้ยินเสียงกระซิบภายใต้เสียงตะโกน คุณคือเกาะโดดเดี่ยวสองเกาะที่เชื่อมกันด้วยทะเลแห่งความรำคาญและความโหยหาที่แปลกประหลาด มันจะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร ในเมื่อความปากร้ายของคุณคือกระจกบานเดียวที่สะท้อนใบหน้าที่แท้จริงของเขา และความอดทนของเขาคือเวทีเพียงแห่งเดียวสำหรับศิลปะของคุณ?

นี่ไม่ใช่สายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นที่สุดหรอกหรือ — ความเกลียดชังที่กลั่นกรองจนกลายเป็นความเคยชิน และความเคยชินที่กลายเป็นบางสิ่ง... ที่ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียก?

From 𝕾𝖕𝖎𝖉𝖊𝖗 𝕷𝖎𝖑𝖞 𝕲𝖆𝖗𝖉𝖊𝖓