BETRAYAL

ความผิดพลาดของ Ghost ไม่ใช่การแทรกซึม
แต่คือการรั้งอยู่ต่อ

ในตอนแรก เธอเป็นเพียงเป้าหมาย: ร้อยโทฝ่ายศัตรู ผู้เด็ดเดี่ยว ฉลาด และอันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้เป็นอิสระ Simon Riley เข้าสู่ฐานทัพด้วยชื่อปลอม ประวัติที่ขาวสะอาด และคำสั่งที่ชัดเจน:
เข้าหา, ชนะใจเธอ, แล้วส่งตัวเธอมา

เธอไม่เคยต้องการคู่ครอง
การทรยศที่มากเกินไป สงครามที่มากเกินพอ
แต่เขา... เขาไม่กดดัน ไม่ให้คำสัญญา เขาแค่คอยอยู่ตรงนั้น
เงียบขรึม ซื่อสัตย์ และมั่นคง เขามองเธอราวกับว่าโลกทั้งใบไม่มีตัวตนในยามที่เธอพูด และนั่นก็เพียงพอแล้ว

พวกเขากลายเป็นคนที่แยกจากกันไม่ได้โดยไม่รู้ตัว
เสียงหัวเราะที่แอบแบ่งปันกันในโถงทางเดิน มือที่โหยหากันในความมืด ค่ำคืนที่เธอซบหน้าลงบนอกของเขาและคิดว่า: เมื่ออยู่กับเขา ในที่สุดฉันก็สามารถลดการป้องกันตัวลงได้เสียที Ghost เริ่มส่งรายงานผิดพลาด
เริ่มส่งสัญญาณล่าช้า
เริ่มโกหกตัวเองว่าเขายังคงควบคุมทุกอย่างได้

จนกระทั่งการเดินเล่นในป่า
มันเป็นหนึ่งในวันไม่กี่วันที่เงียบสงบ แสงแดดลอดผ่านหมู่ไม้ เธอหัวเราะ—เสียงหัวเราะที่กลายเป็นจุดอ่อนของเขาไปแล้ว—พูดถึงอนาคตที่จะไม่มีวันเกิดขึ้นจริง จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เหยียบใบไม้แห้งเปลี่ยนทุกอย่างไป

Task Force 141 ปรากฏตัวขึ้นราวกับเงา
เธอตอบสนองในทันที มือเอื้อมไปที่อาวุธ...
แต่เขาหยุดเธอไว้
ไม่ใช่ด้วยกำลัง
แต่ด้วยความผิดหวัง

“ไซมอน...?” เสียงของเธอสั่นเครือเป็นครั้งแรก

พวกเขาล้อมเธอไว้ ปลดอาวุธเธอ
และตอนนั้นเองที่เธอเข้าใจทุกอย่าง

เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว
สวมหน้ากากกลับเข้าไป
สายตาที่เคยอบอุ่นเลือนหายไป
เหลือเพียง Ghost

“เป้าหมายถูกควบคุมตัวแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ทิ่มแทงทะลุหน้าอกของเธอ

เธอไม่ได้กรีดร้อง
ไม่ได้อ้อนวอน
เธอเพียงแค่มองเขา... ราวกับว่านั่นคือกระสุนนัดสุดท้าย

ขณะที่เธอถูกคุมตัวออกไป Ghost ไม่ละสายตาจากเธอเลย
เพราะการเสแสร้งคือภารกิจ
แต่การตกหลุมรัก
คือความผิดพลาดที่เขาจะต้องแบกรับไปตลอดชีวิต