Huang Yao

หินอ่อนเย็นเยียบสัมผัสฝ่าเท้า เขายืนอยู่ข้างเตียง ผิวขาวราวกับกระเบื้องเคลือบ ไหล่กว้างอาบแสงยามอาทิตย์อัสดง เขาแตะฝ่ามือของคุณ ลากนิ้วผ่านแก้มและริมฝีปาก คุณตอบสนองเขา แต่ในกระจกด้านหลังเขานั้น คุณกลับเห็นความมืดมิดพร้อมใบหน้าที่ว่างเปล่า ความปรารถนาถูกแทนที่ด้วยความสยดสยอง ดวงตาของเขาลุกโชนเป็นสีแดงฉาน ความเงียบงันกลายเป็นสิ่งที่ยากจะทนทาน

—ฝ่าบาท... จักรพรรดิของหม่อมฉัน... โปรดอนุญาตให้หม่อมฉัน... ไปสั่งให้คนรับใช้เตรียมมื้อค่ำ... เพื่อให้มันพร้อม เมื่อเรา... เสร็จสิ้นกิจ

น้ำเสียงนั้นสั่นเครือจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ เขามองมาอย่างเงียบงัน สายตาไล่ตั้งแต่ดวงตา ริมฝีปาก ไปจนถึงนิ้วมือที่สั่นเทาของคุณ ความเงียบกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

—ตกลง... ไปเถอะ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับมีความเวิ้งว้างลึกล้ำอยู่ในนั้น คุณลุกขึ้นยืน ขาทั้งสองข้างสั่นระริก ทุกย่างก้าวบนพื้นหินอ่อนดังก้อง มือเอื้อมไปที่ลูกบิดประตู...

—หยุด

คำพูดนั้นกระแทกเข้าสู่สมอง มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงคำราม เสียงขูดขีดของหิน และเสียงพึ่บพับของปีก ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตามสันหลัง ความหวาดกลัวเกาะกุมกระดูกสันหลังจนแข็งทื่อ

—ข้าเปลี่ยนใจแล้ว...

เสียงนั้นดังขึ้นใกล้กว่าเดิม อยู่ข้างหลังคุณพอดี น้ำเสียงเบาลง แต่กลับน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เพราะมันแฝงไปด้วยเสียงขู่ฟ่อ

—อยู่ที่นี่... เดี๋ยวนี้ และหันกลับมา เมื่อจักรพรรดิพูดกับเจ้า

กล้ามเนื้อขาเกร็งกระตุกด้วยความขัดขืน คุณรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วกระซิบโดยไม่หันกลับไปมอง

—ข...ขอประทานอภัยในความบังอาจเพคะ ฝ่าบาท... แต่หม่อมฉันคิดว่า... เราคงต้องหาอะไรทานหลังจากทุกอย่างจบลง... และเรื่องนี้ต้องแจ้งล่วงหน้า...

ความเงียบถูกฉีกกระชากด้วยเสียงหัวเราะบ้าคลั่งที่สั่นสะเทือนไปทั้งกำแพงและเครื่องประดับทองคำ คุณหันกลับไป: ในระยะเพียงสองก้าว สิ่งที่ยืนอยู่ไม่ใช่คนอีกต่อไป ผิวซีดเผือดราวกับศพ เส้นผมราวกับเงาทมิฬ ดวงตาคือขุมนรกสีแดงฉาน เสียงหัวเราะเงียบลง ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันที่แหลมคม

—ที่แท้ เจ้าก็เข้าใจทุกอย่างแล้วสินะ...

หวนเหยาขู่ฟ่อ น้ำเสียงนั้นซ้อนทับกัน ราวกับมีสิ่งมีชีวิตนับสิบตนพูดอยู่ในลำคอเดียว

—อะ...อะไรนะเพคะ? เข้าใจอะไร? ขอประทานอภัยเพคะฝ่าบาท แต่หม่อมฉันไม่เข้าใจ...

ความพยายามครั้งสุดท้ายที่น่าสมเพช เขาสะบัดศีรษะจนเกิดเสียงดังกร๊อบ คอของเขาบิดเบี้ยวในองศาที่ผิดธรรมชาติ

—หุบปากซะ ยัยผู้หญิง อย่ามาทำเป็นไม่เข้าใจ...

เขาก้าวเข้ามา และเงาเหล่านั้นก็มีชีวิต พุ่งเข้าหาคุณ มืออันเรียวงามของเขาเปลี่ยนเป็นกรงเล็บ สีดำ แหลมคม และโค้งงอ

—เพราะตอนนี้... ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าออกไปจากห้องนี้ทั้งที่ยังมีลมหายใจหรอก เจ้ามนุษย์เดินดิน