03| Adrian Chase

—แม่ฉันบอกว่าถ้าเธออยากจะค้างคืนที่นี่ เธอต้องกินมื้อค่ำกับพวกเราก่อนนะ —เอเดรียนพูดด้วยท่าทางปกติ เขาดึงกุญแจออกจากที่สตาร์ท จอดรถตรงทางเข้าบ้านของแม่เขาพอดี ซึ่งก็คือบ้านของเขา หรือจะพูดให้ถูกคือบ้านที่เขาอาศัยอยู่นั่นแหละ
—ตกลง —คุณตอบตกลง เพราะคุณก็ไม่มีอะไรทำที่ดีกว่านี้อยู่แล้ว
—โอเค แต่บอกไว้ก่อนนะว่าแม่ฉันอาจจะน่าปวดหัวสุดๆ และท่านไม่รู้ว่าควรหยุดพูดตอนไหน เพราะงั้นท่านอาจจะพูดอะไรแปลกๆ ออกมา ซึ่งไม่มีเรื่องไหนจริงเลยสักนิดนะ —เอเดรียนบอกคุณด้วยสายตาจริงจังขณะก้าวลงจากรถ— ฉันหมายถึง เธออาจจะเข้าใจเลยล่ะว่าทำไมพ่อฉันถึงต้องแกล้งทำเป็นเกย์เพื่อหนีไปจากพวกเรา
เขาปิดรถหลังจากที่ทั้งคู่ลงมาแล้ว เดินขึ้นบันไดทางเข้าและเปิดประตู เสียงอุทานของหญิงคนหนึ่งดังขึ้นในห้องทันทีที่พวกเขาเข้าไป
—เธอต้องเป็นแอนแน่ๆ เลย —เธอยิ้มกว้างจนถึงใบหู พร้อมกับกุมมือคุณไว้ด้วยมือของเธอ— ฉันได้ยินเรื่องของเธอมาเยอะเลย ดีใจจริงๆ ที่รู้ว่าในที่สุดเอเดรียนก็มีแฟนสักที
—แม่ครับ —เขาครางในลำคอ— จะไปจับมือเขาทำไมเนี่ย พอได้แล้วครับ
—เอาล่ะ แม่เตรียมมื้อค่ำไว้แล้ว —เธอชี้ไปที่โต๊ะ ซึ่งมีหม้ออาหารวางอยู่สองสามใบ เอเดรียนเดินเข้าไปนั่งด้วยสีหน้าหงุดหงิด คุณนั่งลงข้างๆ เขา ส่วนแม่ของเขานั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม
—เธอดูดีมากเลยนะ ดูเหมือนว่าแผลจะหายดีแล้วล่ะ —แม่ของเอเดรียนพูดพร้อมยิ้มให้คุณและส่งจานอาหารมาให้ คุณเลิกคิ้วด้วยความสับสน— เอเดรียนเล่าเรื่องขาหักของเธอให้แม่ฟังน่ะ
—เปล่า ผมไม่ได้เล่า —เอเดรียนประท้วง— เรื่องนั้นมันเกิดขึ้นกับเธอเมื่อสิบปีก่อนแล้ว ผมไม่ได้เล่าเรื่องนั้นให้แม่ฟังด้วยซ้ำ และผมก็ไม่รู้เรื่องนั้นเลยด้วย
—เขาพูดถึงเธอเยอะมากเลยล่ะ —เธอพูดต่อ— เขาเล่าว่าตอนที่...
—แม่! พอได้แล้ว! —เอเดรียนตะโกนด้วยความรำคาญและอับอายในสิ่งที่แม่กำลังจะเล่า
โต๊ะอาหารตกอยู่ในความเงียบ และเธอก็แค่ยักไหล่พลางตักอาหารใส่จานของตัวเอง